Παλαιά & Νέα Ενέργεια

Εδώ και αρκετά χρόνια παρακολουθώ τις κινήσεις και "διακηρύξεις" διαφόρων φιλοσοφικών ομάδων εδώ και στο εξωτερικό. Γίνεται πολύς λόγος για τη Νέα Εποχή (ειδικά με την αλλαγή της χιλιετίας πριν 12 χρόνια), πολύς λόγος για την επικείμενη αλλαγή του 2012 (λόγω της λήξης του αρχαίου ημερολογίου των Μάγιας στις 21-12-2012), αρκετός λόγος για παιδιά ίντιγκο που ήρθαν ν' αλλάξουν τα δεδομένα του πλανήτη μας, για οντότητες που έρχονται ως βοηθοί σε μια ανθρωπότητα που αλλάζει... Παράλληλα με όλα αυτά, παρατηρώ κινήματα για ανθρώπινα  δικαιώματα, δίκαιη κατανομή της γης, δίκαιο εμπόριο, ομάδες ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της αλληλεγγύης για διάφορες κοινωνικές ομάδες, παρατηρώ επίσης μια ολοένα και  αυξανόμενη δίψα για ελευθερία, αλήθεια, διαφάνεια, δικαιοσύνη, και ειρήνη. Εχω την αίσθηση οτι η ανθρωπότητα της γης προχωρά προς μία νέα κατάσταση, μια Νέα Ενέργεια, η οποία γίνεται αντιληπτή από όλο και περισσότερους ανθρώπους πλέον.

Αν δούμε τις νοοτροπίες μας σε τρείς τομείς, τη σχέση μας με τον εαυτό μας, τη σχέση μας με τη συλλογικότητα (την κοινωνία, τους γύρω μας), και τη σχέση μας με τη φύση, μπορούμε να δούμε τη διαφορά παλαιάς και νέας ενέργειας ως εξής:

Στη σχέση με τον εαυτό μας, η παλαιά ενέργεια (η κυρίαρχη ιδεολογία) έχει ως  εξής: Είμαι οπαδός μίας ομάδας, μίας θρησκείας, ενός κόμματος, ενός γκουρού, κι αυτό με ξεχωρίζει από τους άλλους. Ακούω και ακολουθώ τη φωνή της λογικής, ή του συναισθήματός μου, την "κοινή λογική", καθοδηγούμαι από τον γονέα, τον δάσκαλο, το θρησκευτικό ιερατείο, το δόγμα, τα μμε, τον γκουρού μου. Ηθική  είναι ότι επιτάσσει, επιβάλλει, και δέχεται ο κοινωνικός μου περίγυρος, ή/και το θρησκευτικό δόγμα που ακολουθώ (ή στο οποίο βαφτίστηκα), οι "πατροπαράδοτες αξίες". Ανησυχώ για το αύριο, αγωνίζομαι για την επιβίωσή μου γιατί τα υλικά αγαθά δεν φτάνουν για όλους, υπάρχει ένδεια, ξοδεύω χρόνο και ενέργεια για το "εχειν" μου, χρησιμοποιώ το "έχειν" μου για την αυτοβεβαίωσή μου, και αποθηκεύω αγαθά για να έχω "αύριο". Την ευθύνη του εαυτού μου την έχουν οι δάσκαλοι, το κράτος, και οι επαγγελματίες της υγείας. Η σκέψη μου λειτουργεί με κουτάκια. Φοβάμαι, ενοχοποιώ και τιμωρώ τον εαυτό μου για  τα σφάλματά του.

Η Νέα Ενέργεια, πάλι, προτάσσει τα εξής: Είμαι ανοιχτή στα μαθήματα ζωής από όπου κι αν προέρχονται, γιατί  απόλυτες αυθεντίες δεν υπάρχουν. Ακούω τη φωνή της δικής μου καρδιάς, της δικής μου συνείδησης. Ηθική είναι η εσωτερική επίγνωση οτι "εν το παν" οπότε ακολουθώ το παλαιό ρητό "ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις". Εχω εμπιστοσύνη στο Σύμπαν και στην αφθονία του, και πίστη πως οι αληθινές μου ανάγκες θα καλυφθούν, άρα δεν χρειάζεται να συσσωρεύω αγαθά. Στοχεύω στον εμπλουτισμό του "είναι". Κάνω λελογισμένη χρήση των πόρων και των αγαθών που μου δίνονται, ζώντας σύμφωνα με τις αληθινές μου ανάγκες. Είμαι ευγνώμων στην γενναιοδωρία του Σύμπαντος, και γίνομαι με τη σειρά μου γενναιόδωρη δίνοντας από  το "είναι" μου. Αναλαμβάνω την ευθύνη του  εαυτού μου, τον αγαπώ, τον κατανοοώ, τον συγχωρώ, δίνοντάς του τις ευκαιρίες να αναπτύξει το αληθινό του δυναμικό.

Στη σχέση μας με τους συνανθρώπους μας, η παλαιά ενέργεια επιβάλλει να είμαι κατ' αρχήν επιφυλακτική (και καχύποπτη) σε σχέση με τα κίνητρά τους. Και είναι αναμενόμενο, εφόσον τα δικά μου κίνητρα είναι κατ' ανάγκην ιδιοτελή: λαμβάνω υπόψη μου τους γύρω μου εφόσον με συμφέρει, στο βαθμό που με συμφέρει (π.χ. φροντίζω το παιδί μου για να με γηροκομήσει στο μέλλον, το σπουδάζω για να  μπορώ να επαίρομαι στον εαυτό μου και στον περίγυρό μου). Η σκέψη και η δραστηριότητά μου έχει ως κίνητρο το (συνήθως βραχυπρόθεσμο) ατομικό μου συμφέρον. Αποδίδω δικαιοσύνη σημαίνει ενοχοποιώ, καταδικάζω, ανταποδίδω τα όμοια, τιμωρώ.

Η Νέα Ενέργεια μου δίνει την επίγνωση οτι όλοι είμαστε ένα, οπότε οτιδήποτε στερώ από τον συνάνθρωπό μου το στερώ ουσιαστικά από τον εαυτό μου, κι ας μη φαίνεται αυτό εκ πρώτης όψεως. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου. Η σκέψη και η δράση μου έχει ως κίνητρο το (πιθανώς μακροπρόθεσμο) καλό της συλλογικότητας.  Αποδίδω δικαιοσύνη σημαίνει αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, αποκαθιστώ την διαταραχθείσα ισορροπία, συγχωρώ.

Στη σχέση μας με  τη φύση, η παλαιά ενέργεια είναι σαφής: ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος της φύσης, έχει δικαιώματα χρήσης και επικράτειας επάνω της κατά τη βούλησή του. Η φύση φτιάχτηκε αποκλειστικά για να εξυπηρετεί τον άνθρωπο, ο οποίος υπερέχει όλων των άλλων δημιουργημάτων (ορυκτών, ζώων, φυτών, φυσικών πόρων).

Η Νέα Ενέργεια πάλι, μου λέει οτι φύση και άνθρωπος είναι ένα, είμαι μέρος της φύσης και η φύση είναι κομμάτι μου. Η γη είναι μητέρα, τροφός και δάσκαλός μου και της οφείλω σεβασμό και αγάπη. Σέβομαι την ύπαρξη και τον χώρο όλων των κοινοτήτων που μοιράζονται τον πλανήτη με μένα (πουλιά, ερπετά, δέντρα, άνθη, κτλ) χωρίς να τα χωρίζω σε χρήσιμα και άχρηστα ή επιβλαβή. Είμαι μέρος του ευρύτερου οικοσυστήματος που ζει επάνω στη γη, και οφείλω να διατηρήσω την ισορροπία στο βαθμό που μπορώ.

η ζωγραφιά είναι κλεμμένη από το facebook

Αλλάζουν τα δεδομένα και καθιερωμένα, αυτό είναι σίγουρο. Αργά ή γρήγορα, δεν έχει μεγάλη σημασία (κι ας είμαστε ανυπόμονοι, κάποιοι από μας!) Επίσης σίγουρο είναι οτι η αλλαγή δημιουργεί μεγάλο φόβο, και σθεναρή αντίσταση σε όλους εκείνους που βολεύονταν ή/και επωφελούνταν από το παλαιό σύστημα. Οι μεταβάσεις είναι συχνά τραυματικές εμπειρίες, ή τουλάχιστον αυτό φοβόμαστε όλοι. Παρ' όλα αυτά, το όραμα του Τζον Λέννον που ηχογράφησε πριν 41 χρόνια παραμένει δελεαστικό και επιθυμητό από όλο και περισσότερους.

Μικρές σκέψεις για το Χρόνο

Η αγάπη οφείλει να είναι έμπρακτη - με μικρές ή μεγάλες, αθέατες ή ορατές πράξεις. Πάντως έμπρακτη. Αγαπώ το βουνό σημαίνει κάνω κάτι για αυτό, με κάποιον τρόπο, αφιερώνω χρόνο. Ο χρόνος είναι αγάπη στην πράξη. Δεν είναι χρήμα. Είναι μεράκι, Τέχνη, αγάπη, φροντίδα.

Πώς κατέληξε ολόκληρη κοινωνία στο συμπέρασμα (που έγινε και αξίωμα) οτι "ο χρόνος είναι χρήμα"; 

Δίνοντας χρόνο δίνουμε προσοχή, φροντίδα, αφιέρωση... Απολαμβάνοντας το χρόνο που μας δίνουν οι άλλοι εισπράττουμε αγάπη, ενέργεια, κοινωνία...

Αγαπώ το παιδί μου σημαίνει του αφιερώνω χρόνο: από την κάλυψη των καθημερινών του αναγκών σε τροφή, εκπαίδευση, υγεία, τρυφερότητα, μέχρι την κάλυψη των ψυχικών του αναγκών σε μοίρασμα συναισθημάτων, κουβέντα, παιχνίδι. Αγαπώ τη μουσική σημαίνει οτι αφιερώνω χρόνο για ν' ακούσω, να τραγουδήσω και να παίξω. Τα παιδιά στο σχολείο αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στα μαθήματα που αγαπούν.

Ο χρόνος μας έχει αρχή, μέση, τέλος. Είναι πεπερασμένος, μετριέται.

Ο άνθρωπος της δυτικής αστικής κουλτούρας μέσα στην αλαζονεία και την απληστία του προσπαθεί να τα κάνει όλα, να  τα χωρέσει όλα, μέσα στον περιορισμένο του χρόνο, και το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι το διαρκές λαχάνιασμα του άγχους των μεγαλουπόλεων.

Μετράμε το χρόνο σε περιστροφές της γης και της σελήνης, και επιλέγουμε πόσο μέρος του θα αφιερώσουμε, θα δώσουμε σε ποιόν και σε τι. Οι επιλογές μας είναι η αγάπη μας  στην πράξη.

Η ζωή στη Γη

(αφιερωμένο στον @moloch82)

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν μια σπίθα από φως. 

Πετάχτηκα, ξεχώρισα από τη γιγάντια πυρά, και γύρεψα να γνωρίσω τον εαυτό μου. Ηθελα να ταξιδέψω, να βρεθώ σε κόσμους νέους. Διάλεξα. Είπα να κατέβω και στη Γη.

Τώρα στη Γη εσείς ξέρετε πως άμα θες να ταξιδέψεις στη Σελήνη, λ.χ., πρέπει να βάλεις άλλα ρούχα, εξάρτυση ολόκληρη, κράνος, καλύμματα διάφορα, μέχρι και βαρίδια, γιατί οι συνθήκες είναι αλλιώτικες και θα επιβιώσεις διαφορετικά. 

Ετσι κι εγώ η φωτεινή σπιθίτσα: ντύθηκα καταλλήλως. Τρία φουστάνια, τρία "σώματα". Ενα ο νους, ένα το συναίσθημα, ένα το πιο χοντρό, το πιο αδρό, το "κρεάτινο". Αυτό το τρίτο, το "βαρύ" είναι και το δύσκολο!

Φεύγοντας από τον ευλογημένο κόσμο των φώτων που σπιθίζουν και χορεύουν, όλοι ξέρουμε πώς μέσα σ' αυτό το "τρίτο σώμα" οι σπίθες σα να θάβονται, και ξεχνούν. Ξεχνούν σχεδόν τα πάντα. Ξεχνούν, το κυριότερο, ποιοί είναι. Και εκεί, βεβαίως, βρίσκεται όλη η ουσία, όλο το παιχνίδι. Στη Γη παίζουμε το παιχνίδι της λησμονιάς!  Ενα τρελλό παιχνίδι...

Περπατάμε στη Γη πασχίζοντας να θυμηθούμε. Η φωτεινή σπιθίτσα στέλνει διαρκώς μηνύματα και μας τσιγκλάει. Γλυκά μηνύματα, απαλά, διακριτικά. Αλλοτε ηχηρότερα. Αλλοτε βγάζουν και μάτι, που λέει ο λόγος. Τι μας λένε; Η ουσία είναι απλή. "Δεν είσαι το σώμα σου, δεν είσαι τα συναισθήματα ή οι επιθυμίες σου, δεν είσαι οι σκέψεις σου". 

Είσαι κάτι ΑΛΛΟ. Κάτι που η γήινη γλώσσα με τις λέξεις που έμαθες να συννενοείσαι δεν μπορεί να εκφράσει, γιατί απλά ο νους και η σκέψη που έπλασε τις λέξεις δεν μπορεί να το συλλάβει!

"Είσαι κάτι άλλο. Πέρα απ' το νου, τη σκέψη, τη γλώσσα. Πέρα ακόμα κι απ' το συναίσθημα."

Μα, λέει ο άνθρωπος! Μα! Μα πώς θα το μάθω, πώς θα το βρώ, τι είναι επιτέλους αυτό το ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Οι τυχεροί εξ ημών αναρωτιούνται νωρίς. Οι τυχερότεροι το καταλαβαίνουν νωρίς (και άρα δεν χρειάζεται να παραμείνουν πολύ στην αρένα του παιχνιδιού που λέγεται "Γη"). Φεύγοντας, αυτοί οι τυχερότεροι, θέλοντας να μοιραστούν λίγη από την καλή τους τύχη, υπενθυμίζουν στους γύρω τους συμπαίκτες την αλήθεια. Οτι δεν είμαστε ούτε το σώμα, ούτε  τα συναισθήματα, ούτε οι σκέψεις μας. Είμαστε κάτι πέρα απ' όλα αυτά, είμαστε ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. Είμαστε.

Σ' ευχαριστούμε Αποστόλη για την υπενθύμιση. Με τη βοήθειά σου επανερχόμαστε στο νόημα της ζωής,  να γνωρίζουμε ποιοί είμαστε, να γνωρίσουμε την αλήθεια. Και όπως είπε ένας Αγαπημένος Δάσκαλος στο παρελθόν, "γνώσεσθε την Αλήθεια, και η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς".

http://dotsub.com/view/15f0467f-d351-4224-acf5-df3f2ba9d5a0?utm_source=player&utm_medium=embed&fb_ref=.TxBx9VPsfCH.like&fb_source=

Δεξί-Αριστερό Ημισφαίριο

...μια εύγλωττη απεικόνιση

MΑΝΤΑΛΑ

Στα σανσκριτικά σημαίνει «δοχείο του Πνεύματος», «δοχείο της Ουσίας» ή «δοχείο της Ενέργειας».

Η κατασκευή  μίας μαντάλας κατατάσσεται στην ψυχική ή πνευματική τέχνη (psychic / spiritual Art). Μία μαντάλα, είναι, λοιπόν, μια απεικόνιση του Πνεύματος, ή της Ουσίας όπως την αντιλαμβάνεται ο ζωγράφος ή  κατασκευαστής της. Μπορεί να απεικονίζει κάποιο στοιχείο του εαυτού μας ή κάποιο μέρος της κοσμοθεωρίας μας. Μπορεί επίσης να απεικονίζει τις βαθύτερες επιθυμίες μας που θα θέλαμε να υλοποιηθούν. Η  κατασκευή μίας μαντάλας δεν είναι η ζωγραφική ενός ακόμα έργου τέχνης, είναι μία μαγική πράξη. Είναι μία διαδικασία κατά την οποία επικοινωνούμε με τον βαθύτερο εαυτό μας, του δίνουμε το χώρο και τη διέξοδο να αποτυπωθεί στο χαρτί και να γίνει ορατός. Αυτό μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, γιατί βοηθά  να εκτονωθεί και να αποφορτιστεί ένα κομμάτι του εαυτού με έντονο ψυχικό φορτίο, και έτσι να βοηθηθούν τα άτομα και στις εν γένει προσωπικές και κοινωνικές  τους σχέσεις. 

Μία μαντάλα μπορεί να γίνει ο χώρος όπου συναντώνται το μέσα και το έξω, το πάνω και το κάτω, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Μπορεί να μαζέψει τα πολλά κατακερματισμένα μας κομμάτια σε ένα Ολον. Είναι μία Ιερή Τέχνη που μας επιτρέπει να συνδεθούμε και να επικοινωνήσουμε με την Συμπαντική Ενέργεια, το κβαντικό πεδίο. Οι μαντάλες είναι συνήθως στρογγυλές, μια που ο κύκλος ως το «τέλειο» σχήμα (χωρίς αρχή και τέλος)  θεωρείται κατάλληλος να «περικλείσει» το πνεύμα, την ουσία, την ενέργεια.

Μαντάλες υπάρχουν σε όλες τις παραδόσεις: ο σταυρός στις διάφορες παραλλαγές του, το yin-yang, οι τρούλοι των εκκλησιών, οι θιβετανικές απεικονίσεις των πολλαπλών κόσμων και των θεοτήτων τους, η σβάστικα.

κέλτικος σταυρός

Rose Window, Strasbourg Cathedral

Οι μαντάλες που φτιάχνουμε εμείς μπορεί να είναι αυστηρά προσωπικές,  να έχουν νόημα μόνο για μας, αλλά  μπορεί να περιέχουν ένα πιο συλλογικό όραμα. Μπορούμε να φτιάξουμε μαντάλες κάθαρσης, μαντάλες αυτό-εξερεύνησης, μαντάλες υλοποίησης, μαντάλες οραματισμού, μαντάλες αυτοπραγμάτωσης, μαντάλες θεραπείας. Δεν χρειάζεται καν να είναι στρογγυλές αν δεν μας "βγαίνει"!

healing mandala, June-Elleni Lane

Για να κατασκευάσουμε μία μαντάλα χρειάζεται να μπορούμε να έρθουμε σε επαφή  με τον  βαθύτερο εαυτό μας ο οποίος «εδράζεται» στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας. Ερευνες έχουν δείξει ότι το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας έχει αρμοδιότητα για το λόγο, τον υπολογισμό, την κατάταξη, την αναλυτική σκέψη, και τα συναισθήματα του φόβου και της επιθετικότητας. Το δεξιό ημισφαίριο είναι αρμόδιο για την έμπνευση, τη διαίσθηση, τη σύνθεση, την τέχνη, τα συναισθήματα αγάπης και ενωτικότητας. Στο δεξιό ημισφαίριο «δεν υπάρχει χρόνος». Το αριστερό ημισφαίριο μας βοηθά στην επίλυση των καθημερινών θεμάτων της ζωής μας, το δεξιό ημισφαίριο έχει ονομαστεί και «έδρα της ψυχής» και «πύλη του πνεύματος».

Μαθαίνοντας να κατασκευάζουμε μαντάλες, μαθαίνουμε πρωτίστως να λειτουργούμε (έστω  και για λίγο) με το δεξιό μας ημισφαίριο. Μαθαίνουμε πώς ενεργοποιείται, πώς λειτουργεί, και πώς να το χειριζόμαστε για την καλύτερη ανακάλυψη και διαχείριση του εαυτού μας και για την υλοποίηση των οραμάτων και επιδιώξεών μας. Είναι μία πολύ χρήσιμη διαδικασία, η οποία δυστυχώς δεν μας διδάσκεται στην επίσημη εκπαίδευση. Μαθαίνουμε  να συνειδητοποιούμε και να αποφασηνίζουμε την πρόθεσή μας, να παραμένουμε εστιασμένοι συνειδητά σ’ αυτήν, και συγχρόνως να λειτουργούμε στην διάσταση του δεξιού ημισφαιρίου. Μαθαίνουμε επίσης ότι δεν υπάρχει «σωστός» και «λάθος» τρόπος – υπάρχουν τρόποι που βοηθούν περισσότερο και άλλοι λιγότερο.

Πέρα από το εικαστικό αποτέλεσμα, που για μένα είναι δευτερεύον στη συγκεκριμένη διαδικασία, το σημαντικό είναι ακριβώς αυτό: να μάθουμε να λειτουργούμε σ’ αυτό το «άλλο επίπεδο», να μπορούμε να μπαίνουμε σ’ αυτή την «άλλη διάσταση». Η τέχνη είναι υπέροχο εργαλείο για αυτό. Πολλοί από μας θα πούν «μα δεν ξέρω να ζωγραφίζω»! Η απάντηση είναι «δεν χρειάζεται». Αυτό το «ξέρω» είναι κατάσταση του αριστερού ημισφαιρίου. Το δεξιό ημισφαίριο απλά χρειάζεται να του «αφεθούμε». 

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συντονιστούμε με το δεξιό ημισφαίριο: η ακρόαση της μουσικής, ο χορός, η έντονη σωματική άσκηση, μια βόλτα στη φύση, η όσφρηση κάποιων αρωμάτων, η βαρεμάρα, το μπλοκάρισμα του δεξιού  μας ρουθουνιού… στην αρχή παρατηρούμε ότι το αριστερό ημισφαίριο, μαθημένο να έχει τα  ηνία και να ελέγχει τη συνειδητότητά μας, αντιστέκεται: προβάλλει αντιρρήσεις στο νου μας, προβάλλει κριτικές, φόβους… και όταν δεν «πιάνουν» όλα αυτά μπορεί να μας δημιουργήσει μέχρι και πονοκεφάλους και ζαλάδες! Σιγά-σιγά και με άσκηση ο νους επανεκπαιδεύεται, και μπορούμε να τον χρησιμοποιούμε δημιουργικά όλο και περισσότερο.

Σχετικά με το τι συμβαίνει και τι σημαίνει το να λειτουργούμε με το δεξιό μας ημισφαίριο, υπάρχει η μαρτυρία μίας νευροανατόμου... http://www.youtube.com/watch?v=UyyjU8fzEYU

Σήμερα ακόμα κατασκευάζονται μαντάλες με άμμο, στο  Θιβέτ, οι οποίες μετά καταστρέφονται από τους δημιουργούς τους, προκειμένου να τονιστεί η έννοια της μη-προσκόλλησης... http://www.youtube.com/watch?v=ga5s_qYgJS8

Για μια υγιεινή της ψυχής - μέρος β

Δέος, χαρά, χαρά της ζωής, ευεξία, ευγνωμοσύνη, αίσθηση ενότητας με τους άλλους ανθρώπους, γαλήνη, καθαρό μυαλό, δημιουργικότητα, αίσθηση σκοπού στη ζωή: αυτά είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της υγείας. Αυτά είναι που αποκαθίστανται όταν ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με την Συμπαντική Ενέργεια. Αυτά είναι ο στόχος του θεραπευτή.

Ο θεραπευτής ξεκινά δίνοντας χώρο, άπλετο χώρο, στον θεραπευόμενο να ξεδιπλωθεί... Να ξεδιπλωθεί - να μπορέσει να ανασάνει, να δει τον εαυτό του εκ νέου τρόπον τινά, με άλλα μάτια, να αναγνωρίσει ποιός είναι. Η ζωή μας βάζει σ' ένα κυνήγι χρόνου και επιβίωσης, σ' έναν κυκεώνα εξωστρέφειας: οι σχέσεις και οι συνθήκες έξω από μας καθορίζουν τη ζωή μας, τις σκέψεις, τα συναισθήματά μας, τις αντιδράσεις μας. Μας βάζει να κινούμαστε στην επιφάνεια, και αυτό τις περισσότερες φορές μας αποπροσανατολίζει ως προς τις δικές μας, αληθινές ανάγκες: ως προς το τι είμαστε και τι θέλουμε από τη ζωή. Η ευτυχία είναι διαφορετικό πράγμα για τον καθένα.

Ο θεραπευτής επαναφέρει τον ασθενή στη σιωπή εκείνη που του παρέχει τις απαντήσεις - στη σιωπή εκείνη μέσα στην οποία γεννιούνται οι απαντήσεις. Ο στόχος του θεραπευτή δεν είναι μόνο να ανακουφίσει τον πόνο, αλλά να επαναφέρει αυτή την εσωτερικότητα, μαζί με τη βαθιά χαρά της ζωής και την αισιοδοξία. Η θεραπεία λαμβάνει χώρα σε πολλαπλά επίπεδα.

Ο θεραπευτής αφήνει χώρο για να ρεύσουν προς τον ασθενή τα ρεύματα της ζωής. Ανοίγει τα παράθυρα του νου και της ψυχής του ασθενούς για να μπει φρέσκος αέρας...

Ευγνωμοσύνη

Στο «Μήνυμα» (“Mutant Message from Down Under”) της Μάρλο Μόργκαν, η φυλή των αυτόχθονων Αβορίγινων που «εκπαιδεύει» την αφηγήτρια, κάθε πρωί πριν ξεκινήσουν το δρόμο τους ευχαριστούν το Σύμπαν για τα δώρα και την τροφή που θα τους δώσει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Κάτι σαν: Σ’ ευχαριστούμε για «τον άρτον ημών τον επιούσιον» που θα μας δώσεις σήμερα. Σύμφωνα με τη συγγραφέα, η 'πρωτόγονη' φυλή αυτή δεν καλλιεργεί τη γη, οι άνθρωποι κυνηγούν και συγκομίζουν ότι τους προσφέρεται καθημερινά, ότι «βρίσκεται» καθημερινά στο δρόμο τους, και δεν έχουν πεινάσει ποτέ (στα δεκάδες χιλιάδες χρόνια της ιστορίας τους). Για τη φυλή αυτή (που αυτοαποκαλούνται «Αληθινοί Ανθρωποι») είναι τρομερά παράδοξο το ότι οι δυτικοί άνθρωποι πρέπει να διδαχθούν (από τους θρησκευτικούς τους ταγούς) την ευγνωμοσύνη γιατί δεν είναι κάτι πηγαίο και φυσικό στην κουλτούρα τους…

Μεγαλώνουμε κι εμείς και τα παιδιά μας με μια βιασύνη – να τα προλάβουμε όλα: τη δουλειά, την ενημέρωση, το σχολείο, τα σεμινάρια και τα εξωσχολικά μαθήματα, τον αθλητισμό, τη μουσική, τα πάρτυ των συμμαθητών, τα πτυχία ξένων γλωσσών, τις επιδόσεις στο σκάκι, τις τελευταίες εξελίξεις στο χρηματιστήριο (ή το τηλεοπτικό σήριαλ)… Τρώμε γρήγορα, συχνά μόνοι μας, τροφές που παρήχθησαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από άγνωστους ανθρώπους. Περπατάμε γρήγορα γεμάτοι σκέψεις για χίλια-δυό χωρίς να παρατηρούμε γύρω μας – στην μεγαλούπολη σπάνια αντιλαμβανόμαστε τις εποχές. Ανταμειβόμαστε συνήθως για την ποσότητα της παραγωγής μας, σπανίως για την ποιότητα.

Περνούν οι εμπειρίες μας γρήγορα μπροστά μας σαν επάνω σε οθόνη, κι εμείς δεν προλαβαίνουμε να τις χαρούμε, να τις επεξεργαστούμε, να τις χωνέψουμε, και περνάμε από τη μία κατάσταση στην άλλη, από τη μία εμπειρία στην άλλη γρήγορα, ασθμαίνοντας σχεδόν, σαν να κάνουμε ζάππινγκ στην τηλεόραση…

Συμβαίνουν θαύματα μπροστά στα μάτια μας αλλά δεν τα αντιλαμβανόμαστε, δεν τα συνειδητοποιούμε ως τέτοια, δεν τα αξιολογούμε. Και άρα δεν αισθανόμαστε ευγνώμονες για αυτά. Πολλοί από μας θεωρούμε δεδομένη την υγεία μας, την οικογένειά μας, το εισόδημά μας, τη δουλειά μας, την κάλυψη των καθημερινών μας αναγκών, τις κοινωνικές παροχές, την απόλαυση των βασικών μας ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Δεν έχουμε μάθει να λέμε ‘ευχαριστώ’ για τίποτα σχεδόν. Τελευταία σκέφτομαι ότι αυτή η περίφημη κρίση είναι ένα τεράστιο μάθημα σε όλους εμάς τους ‘πρωτοκοσμικούς πολιτισμένους’ προκειμένου να μάθουμε να είμαστε ευγνώμονες…

Η ευγνωμοσύνη είναι μία στάση ζωής και μία θεμελιώδης καθημερινή πρακτική ψυχικής υγιεινής.

Όταν είμαστε ευγνώμονες χαμογελάμε περισσότερο.  Γινόμαστε παρατηρητικοί στις λεπτομέρειες, και έτσι βλέπουμε περισσότερα (μικρά ή μεγάλα) θαύματα γύρω μας. Και αυτό, με τη σειρά του, μας κάνει ακόμα πιο ευγνώμονες… ακόμα και εκστατικούς μπροστά στη γενναιοδωρία και στη σοφία με την οποία μας δίνονται τα πράγματα…

Η ευγνωμοσύνη είναι μία στάση χαράς, όχι μία στάση επαιτείας. Δεν ζητιανεύουμε να μας δοθεί κάτι, αλλά ευχαριστούμε εκ των προτέρων. Το σύνθημα με το οποίο «πήραν» οι Λονδρέζοι τους Ολυμπιακούς του 2012 ήταν ένα απλό «Thank You».

Η  ευγνωμοσύνη απαιτεί έναν δότη και έναν δέκτη. Αναγνωρίζοντας ότι είμαστε δέκτες, αναγνωρίζουμε και τον δότη – όπως και να τον/την αποκαλούμε (Σύμπαν, Θεό, Φύση, κτλ), υπάρχει. Η ευγνωμοσύνη για τα δώρα που λαμβάνουμε καθημερινά μας βάζει στην ενέργεια της αγάπης. Λειτουργεί σαν μαγικό ραβδί που μεταμορφώνει τη γκρίνια σε χαμόγελο, και την τσιγγουνιά σε γενναιοδωρία – ψυχής πρωτίστως.

Ευχαριστώντας εκ των προτέρων, στην αρχή της ημέρας, για τα δώρα τα οποία θα λάβουμε κατά τη διάρκεια του 24ώρου, μπαίνουμε σε δόνηση απλοχεριάς και αφθονίας, και την έλκουμε στη ζωή μας.

Αλλά πώς είναι δυνατόν να βιώσουμε ευγνωμοσύνη σε έναν κόσμο που όλα πάνε στραβά; Όταν τα οικονομικά μας πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο, όταν οι γύρω μας εκφράζουν θυμό και μίσος, όταν όπου κοιτάξουμε επικρατεί η κλοπή και το ψέμα; Πράγματι, εκεί που δεν το περιμέναμε, συμβαίνουν γύρω μας δυσάρεστες αλλαγές, και η ενέργεια του συναισθήματος  της δυσαρέσκειας μας κατακλύζει, μας παγιδεύει σε χαμηλές δονητικές συχνότητες. Τα μάτια μας βλέπουν μόνο ότι μας θυμώνει, ότι μας γραντζουνάει την ψυχή και ασχημίζει το περιβάλλον μας. Η χαρά και η συμπόνια βρίσκονται σε έλλειψη. Δύσκολο να βρείς κάτι για το οποίο μπορείς να ευχαριστήσεις (από την καρδιά σου, ολόψυχα) το Σύμπαν.

Η  ευγνωμοσύνη μας κάνει να βλέπουμε ακόμα κι αυτά με επιείκεια, με  γενναιοδωρία και ελπίδα, και στερεώνει την πίστη μας στο καλό που  βρίσκεται πίσω από τα περισσότερα (αν όχι όλα) τα πράγματα. Μας δίνει ενέργεια και κουράγιο εκεί που η γκρίνια μας απομυζά.

Είναι μάλλον ένα από τα βασικά συστατικά της ψυχικής υγείας.