Ο χρόνος, ο Χρόνος, και η ωριμότητα

Μία από τις ικανότητες, ή τις ποιότητες, που χρειαζόμαστε προκειμένου να καταλάβουμε κάτι είναι η ικανότητα να σιγήσουμε το νου και να αφυπνίσουμε την καρδιά μας - ή μάλλον, να δώσουμε χώρο στην καρδιά να λάβει πρώτη την πληροφορία. Χρειαζόμαστε αυτή την παιδική ικανότητα να λαμβάνουμε κάτι με δέος και θαυμασμό. Είναι η ποιότητα της ευλάβειας (μια λέξη που σημαίνει λαμβάνω το καλό, ή λαμβάνω με καλό τρόπο). Είναι μία κατάσταση σιωπηλής δεκτικότητας. Είναι μία κατάσταση παρουσίας.

Και ο νους έχει το ρόλο του, μέσα  στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο νους έρχεται μετά: να ταξινομήσει την πληροφορία, να τη συνδέσει με τις άλλες σχετικές που γνωρίζουμε, να κάνει την κατανόηση προσιτή στην καθημερινή μας εμπειρία και πρακτική. 

Η βιασύνη, που τόσο χαρακτηρίζει την εποχή μας, είναι μία κατάσταση του νου και συγχρόνως μία κακή σχέση με το χρόνο. Ο νους τρέχει-τρέχει-τρέχει, δεν στέκεται  για να κατανοήσει βαθιά. Ο νους επεξεργάζεται θαυμάσια τα δεδομένα της επιφάνειας και του γνωστού, ταξινομεί με βάση τα ήδη δεδομένα και γνωστά, και χάρη σ' αυτόν είμαστε σε θέση να γράφουμε, να μιλάμε, να οργανώνουμε τη ζωή μας, και να είμαστε αποτελεσματικοί στην καθημερινότητά μας.

Η κατανόηση λαμβάνει χώρα στο άχρονο: αυτό που σε γήινο χρόνο μπορεί να είναι μία στιγμή ή μία εβδομάδα, ή μία ζωή. Λαμβάνει χώρα σε μία διάσταση πέραν του χώρου και του χρόνου. Το δώρο της κατανόησης είναι η γνώση. Δεν μπορούμε να βιάσουμε τη γνώση, δεν μπορούμε να μάθουμε βιαστικά: είναι κοινή εμπειρία των περισσότερων από μας που δώσαμε πανελλήνιες εξετάσεις πως ότι διαβάσαμε εντατικά και γρήγορα, γρήγορα το ξεχνάμε.

"Ο Χρόνος είναι Νόμος που επιτρέπει τη μάθηση", έλεγε μία αγαπημένη Δασκάλα στις αρχές του περασμένου αιώνα. Είναι να μας προβληματίζει η βιασύνη που χαρακτηρίζει τη δυτική κοινωνία σήμερα: γρήγορο φαγητό, ταχύρρυθμα μαθήματα, απαίτηση για άμεση ικανοποίηση των αναγκών και των προσδοκιών μας,  ορμόνες γρήγορης ανάπτυξης στα φυτά και στα ζώα, γρήγορη ανάγνωση... 

Πέρα από το βιασμό της φύσης και την παραβίαση των φυσικών νόμων που αρρωσταίνουν το σώμα μας (τα ζώα χρειάζονται αντιβιοτικά για να μπορέσουν να ζήσουν τη σύντομη ζωή τους, τα φυτά δεν προλαβαίνουν να απορροφήσουν τις βιταμίνες που πρέπει να μας δώσουν, το στομάχι μας δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί τις τροφές με τις οποίες το βομβαρδίζουμε), η βιασύνη μας κάνει επιπόλαιους. Ακούμε τις "ειδήσεις": ροές και ροές καθημερινών γεγονότων, και διδασκόμαστε ιστορία: αιώνες και χιλιετίες ολόκληρες περνούν μπροστά από τα μάτια και τους νόες μας μέσα σε λίγες σελίδες, αλλά πόσο χρόνο αφιερώνουμε στο στοχασμό για να τα καταλάβουμε όλα αυτά; Η ανθρωπότητα επαναλαμβάνει τα λάθη της, το ίδιο και οι χώρες, το ίδιο και οι άνθρωποι. (Στη σειρά των ανθοϊαμάτων του Μπαχ υπάρχει το ίαμα chestnut bud που μας βοηθά "να μην κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη", ενισχύοντας την παρουσία μας στο εδώ και στο τώρα της βιωματικής μάθησης)

Ενα σημαντικό χαρακτηριστικό της ωριμότητας είναι η υπομονή. Η υπομονή αναπτύσσεται, είναι δώρο του Χρόνου. Αλλο ένα δώρο του Χρόνου είναι η ικανότητα να ακούμε, να αφουγκραζόμαστε, να παρατηρούμε. Η παρατήρηση ενέχει την προσοχή, το στοχασμό, τη δεκτικότητα στη νέα πληροφορία (το λεγόμενο "άδειασμα του νου", εφόσον ένα γεμάτο δοχείο δεν έχει χώρο για κάτι παραπάνω... κάτι που στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση λέγεται και "ταπείνωση", μια που άμα θεωρείς οτι ξέρεις δεν πρόκειται ποτέ να μάθεις...) 

Είναι σίγουρο οτι παρατηρώντας τη φύση (μέσα σ' αυτήν συμπεριλαμβάνεται και ο εαυτός μας) με "άδειο νου" - δέος, θαυμασμό, "ταπείνωση", ευλάβεια, δεκτικότητα, υπομονή, παρόντες και παρούσες στο εδώ και στο τώρα - θα μάθουμε και θα καταλάβουμε περισσότερα χρήσιμα πράγματα από όσα θα μπορούσε να μας δώσει η μηχανή αναζήτησης του υπολογιστή μας. Είναι θέμα χρόνου, και Χρόνου. Και επειδή, όπως γράφαμε και σε παλαιότερη ανάρτηση ο χρόνος είναι αγάπη, είναι θέμα αγάπης.

Χρησιμοποιώ τη λέξη χρόνος με μικρό χ και με κεφαλαίο. Σχετικά με το Χρόνο μπορείτε να διαβάσετε εδώ (πρώτο μέρος), και εδώ (δεύτερο μέρος).

Πνευματική Αφύπνιση

Συχνά κάποιοι αναρωτιόμαστε τι στο καλό είναι αυτό που λένε "φώτιση", "θέωση", "πνευματική αφύπνιση", "νιρβάνα", "σαμάντι"; Τι σημαίνει αυτό για έναν άνθρωπο; Τι αλλάζει στη ζωή του; Αλλάζει κάτι; Πώς είναι αυτό σαν εμπειρία;

Ο Εκχαρτ Τόλλε περιγράφει με ήσυχο και γλυκό τρόπο τη δική του εμπειρία. Παρότι το βίντεο έχει διάρκεια σχεδόν μιάμιση ώρα, το βρήκα άκρως συναρπαστικό, και γι αυτό το μοιράζομαι.

Τα Δώρα του Κύκλου

Από πού ν' αρχίσουμε;

Δεν υπάρχει αρχή. Αρχίζουμε από κει που βρισκόμαστε. Σταματάμε όπου κουραστούμε, ή  συγκινηθούμε. Και προχωράμε. Στην αρχή υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία, σημασίες, μέθοδοι, σχήματα, αριθμοί, θεωρίες, συναισθήματα, προθέσεις, κτλ. Σιγά-σιγά όλα αυτά θα έρθουν και θα γίνουν ένα μέσα μας. Σιγά-σιγά, θα μπούμε στο ΟΛΟΝ.

H μαντάλα είναι σύμβολο αρχετυπικό, γιατί υπάρχει παντού, σε ολόκληρη τη Δημιουργία, από τα πολύ μικρά ως τα πολύ μεγάλα, από τον Μικρόκοσμο ως τον Μακρόκοσμο. Τα πάντα έχουν ένα κέντρο, και μία περιφέρεια - διευρυνόμενη ή ελαττούμενη, δεν έχει σημασία. Η Μεγάλη Εκρηξη ξεκίνησε από ένα κέντρο, ένα σημείο "υπέρπυκνο και υπέρκυρτο", και εξαπλώθηκε προς κάθε κατεύθυνση. "Εν Αρχή Ην ο Λόγος": ο Λόγος, και σαν ήχος ακόμα, ξεκινά σαν μία "κουκκίδα", ένα σημείο-κύμα στο χώρο και στο χρόνο, το οποίο, καθώς συνεχίζεται η εκφορά του εξαπλώνεται για να γεμίσει το χωροχρόνο, και διανύει αποστάσεις προς κάθε κατεύθυνση. Σε κύκλο, σαν ένα βότσαλο που τάραξε τα νερά μία ήσυχης λίμνης. Ετσι γεννήθηκε το σύμπαν, έτσι γεννιέται ο άνθρωπος. Ολα τα πράγματα που υπάρχουν όλες οι υπάρχουσες και οι εν δυνάμει μαντάλες είναι φράκταλ της πρώτης αυτής Μεγάλης Μαντάλας, της Δημιουργίας.

H Δημιουργία ξεκινά από το κέντρο, το πνεύμα, την πρωταρχική σπίθα, το πρώτο κύτταρο: το δημιουργημένο (ον) για να γνωρίσει τον εαυτό του, την καταγωγή του, τη φύση του, δεν ξεκινά από το πρώτο κύτταρο, το κέντρο γιατί δεν ξέρει κάν ποιό είναι, πού βρίσκεται! Ο άνθρωπος (που η κυκλική του μορφή δεν είναι ορατή  στα μάτια των περισσοτέρων) για να γνωρίσει τον εαυτό του ξεκινά από την "επιφάνεια", την περίμετρο του κύκλου του, και από κει προχωρά στα ενδότερα.

Λέει ο Κ. Γιούνγκ: "Ζωγράφιζα κάθε πρωί, σ' ένα μπλοκάκι, ένα μικρό κυκλικό σχήμα, μια μαντάλα, που φαινόταν οτι αντιστοιχούσε στην εσωτερική μου κατάσταση της συγκεκριμένης εποχής. Με τη βοήθεια αυτών των σχεδίων μπορούσα να παρατηρήσω τις μεταμορφώσεις από μέρα σε μέρα... Οι μαντάλες μου ήταν κρυπτογραφήματα όπου μπορούσα να δω τον εαυτό μου να εργάζεται δυναμικά" (μτφ. από το "Memories, Dreams, Reflections")

Ο κύκλος είναι αέναος, και έχει ένα κέντρο. Εάν έχει δύο, το ονομάζουμε "έλλειψη", γιατί κάτι λείπει. Οταν ολοκληρωθεί αυτό που λείπει, γίνεται πάλι κύκλος - ολόκληρο, Ενα. Ο κύκλος έχει άπειρες ακτίνες, άπειρους δρόμους προς το κέντρο. Δεν υπάρχει ακτίνα καλύτερη ή χειρότερη, ωραιότερη ή ασχημότερη, όλες οδηγούν στο κέντρο: όλοι οι δρόμοι προς το κέντρο είναι ισότιμοι. Για τον Αναζητητή, για τον μυστικιστή, αυτό το κέντρο είναι η σύνδεσή του με το Πνεύμα, το Θεό, το Ατμαν, τον Εσωτερικό Χριστό, τον Πυρήνα της Υπαρξης. "Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη", και όλοι είναι σεβαστοί.

Μέσα στον κύκλο εγγράφονται όλα τα σχήματα, μέσα στον κύκλο χωράνε όλοι οι αριθμοί. Μέσα στον κύκλο ιεραρχία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει πάνω και κάτω, ανώτερο ή κατώτερο: το μόνο που μπορεί να οριστεί ως διαφορά είναι οι αποστάσεις από το κέντρο. Μέσα στην καθημερινότητά μας δεν μπορούμε αληθινά να ξεχωρίσουμε πόσο κοντά βρίσκεται ένας άνθρωπος στο "κέντρο" του, αυτό δεν είναι κάτι που φαίνεται στις εξωτερικές του εκδηλώσεις.

Τα πρώτα σχήματα που φτιάχνουν τα παιδιά μόλις μπορέσουν να ελέγξουν τη γραφίδα, είναι κύκλοι - οι οποίοι γρήγορα μεταμορφώνονται σε πρόσωπα, ήλιους, και λουλούδια. Οι ψυχολόγοι λένε οτι ο κύκλος είναι σημαντικό στοιχείο στην ωρίμανση της έννοιας του εαυτού. Οι κύκλοι μας θυμίζουν την πρώτη μας αίσθηση του υπάρχειν σε ένα "χώρο", μας πάνε πίσω στις πρώτες μας εμπειρίες της ασφαλειας. Μας θυμίζουν τη χαρά που πρωτοβιώσαμε με τις πρώτες μας ζωγραφιές, όταν πρωτοκαταφέραμε να οδηγήσουμε το χέρι που κρατούσε το μολύβι εκεί που θέλαμε, για να φτιάξουμε ένα πρώτο διακριτό σχήμα. Ως ενήλικες μας βοηθάει να "κεντραριστούμε" ψυχολογικά - είναι μια συνέχεια της διαδικασίας που ξεκινήσαμε ως παιδιά.

Εάν σταθούμε, εάν καθίσουμε σ' ένα χώρο ανοιχτό, σ' ένα λιβάδι, στην ανοιχτή θάλασσα, στην έρημο, και κοιτάξουμε ψηλά, ο ορίζοντάς μας είναι κυκλικός, είναι ένας θόλος. Και εμείς πάντα βρισκόμαστε στο κέντρο του. Βρισκόμαστε πάντα στο κέντρο του δικού μας ορίζοντα. Εκεί βρίσκονται και οι τέσσερεις κατευθύνσεις: μπροστά μας, πίσω μας, δεξιά και αριστερά μας - τα τέσσερα  σημεία του ορίζοντα.

Ολα τα σύμβολα είναι κωδικοποιημένες απεικονίσεις ιδεών που υπάρχουν μέσα μας (πού; σ' αυτό που ονομάστηκε από τον Γιούνγκ "συλλογικό ασυνείδητο", στο οποίο έχουμε πρόσβαση όταν λειτουργούμε με το δεξιό εγκεφαλικό μας ημισφαίριο). Αναγνωρίζουμε τα σύμβολα, γιατί μας μιλούν μια γλώσσα χωρίς λόγια, μας συγκινούν. Μέσα στη συγκίνηση υπάρχει η λέξη κίνηση. Κάτι κινείται μέσα μας, κάτι αρχίζει να ρέει. Τα σύμβολα γεννούν μέσα μας συναισθήματα, με πρώτο το συναίσθημα της οικειότητας. Τα σύμβολα είναι Πύλες Ιδεών, πύλες έμπνευσης: κάθε φορά εισέρχεται μέσα μας αυτό που εκείνη τη στιγμή μας χρειάζεται, ή / και μας ταιριάζει, ή / και μπορούμε να κατανοήσουμε, να απορροφήσουμε. Τα σύμβολα λένε διαφορετικά πράγματα στον καθένα μας την κάθε περίοδο της ζωής μας.

Ο κύκλος είναι το πρώτο, το απλούστερο, και ίσως το βαθύτερο σύμβολο που θα συναντήσουμε ποτέ στην ένσαρκη ζωή μας. Κάθε φορά που τον προσεγγίζουμε, με οποιοδήποτε τρόπο, τα δώρα του είναι πάντα εκεί, προσβάσιμα στον δεξιό μας εγκέφαλο και στο υποσυνείδητό μας: μένει μόνο σε μας να τα χαρούμε, να ωφεληθούμε από αυτά, και ίσως να "μεταφράσουμε" κάποια από αυτά ώστε να γίνουν κατανοητά και αξιοποιήσιμα και από τον αριστερό μας εγκέφαλο.

Ο ρόλος του θεραπευτή στην πρόληψη της ασθένειας

Τα παλιά χρόνια, στην Ανατολή, λέει, οι άνθρωποι πλήρωναν τον γιατρό (θεραπευτή) τους όσο ήταν υγιείς, για να τους κρατά υγιείς - εάν και όταν αρρώσταιναν, ο γιατρός ήταν υποχρεωμένος να τους θεραπεύσει δωρεάν. Ο γιατρός (ενεργειακός/πνευματικός, αγιουρβεδικός, βελονιστής, ή χειροπράκτης) είχε ως στόχο και ευθύνη να κάνει τα δέοντα έτσι ώστε ο άνθρωπος να έχει και να διατηρεί την καλή του υγεία - η θεραπεία ήταν αναγκαίο κακό όταν είτε ο άνθρωπος είχε παραβεί τις συμβουλές του γιατρού είτε ο γιατρός δεν είχε κάνει τα δέοντα για να προλάβει την ασθένεια.

Πόσο διαφορετικό από τη νοοτροπία του δυτικού ανθρώπου! Σήμερα πάμε στο γιατρό όταν αρρωστήσουμε - ή, προκειμένου να κάνουμε εξετάσεις για να εξακριβώσουμε εάν είμαστε ή όχι άρρωστοι (και δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει). Οι λεγόμενες "προληπτικές εξετάσεις" μας δείχνουν μια ήδη υπάρχουσα δυσαρμονία ή νόσο, και αυτό που προλαμβάνουν δεν είναι η ασθένεια αλλά μάλλον οι συνέπειες από αυτήν. Πέρα από τις όποιες υγειονομικές συμβουλές (του τύπου ατομική υγιεινή, στοιχειώδεις κανόνες διατροφής) η τρέχουσα ιατρική πρακτική δεν είναι σε θέση να προλάβει μία ασθένεια πριν εκδηλωθεί.

Υπάρχει ένα δεδομένο που λειτουργεί σαν αξίωμα στους ενεργειακούς (ή πνευματικούς) θεραπευτές, κι αυτό είναι οτι μία ασθένεια πριν εκδηλωθεί στο υλικό μας σώμα πρώτα εμφανίζεται στο ηλεκτρομαγνητικό μας πεδίο. Πολύ καιρό πριν νοσήσει το κύτταρο, το όργανο, ή το σύστημα, η διαταραχή ήδη υπάρχει στην "αύρα" μας (στο ενεργειακό, ή αστρικό μας σώμα).

Αυτό ακριβώς είναι το πεδίο στο οποίο εργάζεται ο ενεργειακός θεραπευτής - αυτό εξετάζει, με αυτό "συνομιλεί", αυτό αποκαθιστά. Είτε το βλέπει (ως χρώματα, σχήματα, κτλ) είτε το αισθάνεται (με τα χέρια ή με τη διαίσθησή του), η εκπαίδευση που έχει λάβει μαζί με την ικανότητά του ως θεραπευτή τον καθιστούν ικανό να αξιολογήσει την κατάσταση του ενεργειακού σώματος, και να πράξει τα δέοντα για την αποκατάσταση της όποιας διαταραχθείσας ισορροπίας, αρμονίας, ή υγείας. Οταν μία βλάβη αποκατασταθεί στο πεδίο αυτό εγκαίρως, ο άνθρωπος μπορεί να μην εμφανίσει ποτέ τα σωματικά συμπτώματα μίας ασθένειας. Ο ενεργειακός θεραπευτής ως ενεργειακός 'διαγνώστης' με έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να συμβάλει αποτελεσματικά στην αληθινή πρόληψη της ασθένειας.

Διαλογισμοί στο Μαύρο - Ασπρο

Στις φετινές μας διακοπές, για κάποιο λόγο τα μάτια μας έπεσαν σε κάτι μικρά βοτσαλάκια με έντονη αντίθεση άσπρου και μαύρου. Καθόμαστε ώρες στην ακροθαλασσιά νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα, και μαζεύαμε χουφτίτσες από αυτές τις μικρές πέτρες, ξεδιαλέγοντάς τες με επιμέλεια και προσοχή ανάμεσα στις άλλες: τις πράσινες, τις κόκκινες κεραμιδί, τις γκρίζες και τις υπόλευκες... Ετσι γεννήθηκαν οι παρακάτω σκέψεις.

Το άσπρο και το μαύρο, η μέρα και η νύχτα, το φως και το σκοτάδι. Κάπου εδώ, συνεχίζει ο συνειρμός μας,  λέμε «το καλό και το κακό». Απλοϊκά, και χωρίς να το σκεφτούμε.  Ό,τι δεν βλέπουμε, ό,τι δεν καταλαβαίνουμε μας γεννά την καχυποψία: είναι αλλιώτικο, είναι άγνωστο, βολεύει το νου μας να το κατατάξουμε ως «κακό» ή έστω επικίνδυνο. Και έτσι βολευόμαστε στην ασφάλεια και την αδράνεια του «γνωστού». 

Οι παλιές παραδόσεις και οι μεγάλοι θεολόγοι μιλούν για τον εκδηλωμένο και τον ανεκδήλωτο Θεό. Προτού "ευαρεστηθεί να εκδηλωθεί" υπήρχε μεν, αλλά δεν υπήρχε κανείς για να το ξέρει οτι υπήρχε. Προτού υπάρξει το φως για να μπορεί να φανεί, υπήρχε το σκοτάδι. Το σκοτάδι, το μυστήριο, το ανεκδήλωτο. Η Παλαιά Διαθήκη λέει οτι το πρώτο πράγμα που δημιούργησε ο Θεός, ήταν το φως. Για να μπορέσει να δεί ο ίδιος τον εαυτό του, για να μπορούνε κάποτε να τον αντικρίσουν τα δημιουργήματά Του. Το φως συμβολίζεται με το λευκό, το σκοτάδι με το μαύρο. Το λευκό παράγει χρώματα, το μαύρο είναι αυτό που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, γιατί δεν μας έχει φανερωθεί. Περιέχει εν δυνάμει τα πάντα. Οταν δεν ξέρουμε κάτι, λέμε "είμαι στο σκοτάδι".

Το άσπρο είναι πολύ λαμπερό για τα μάτια μας,  τυφλώνει – το μαύρο μας φοβίζει, γιατί δεν βλέπουμε το περιεχόμενό του. Κι έτσι, οι περισσότεροι άνθρωποι κυμαινόμαστε στις αποχρώσεις του γκρί. Ούτε πολύ λευκό, ούτε όμως και μαύρο. Και πορευόμαστε στη ζωή μας ανάμικτοι: ούτε μαύροι ούτε άσπροι, ούτε κρύοι, ούτε ζεστοί – χλιαροί (με όλες τις συνδηλώσεις που μπορεί αυτή η λέξη να φέρει).  Κάπου στην Αποκάλυψη του Ιωάννη λέει οτι ο Χριστός (βλ. η αγάπη) μας θέλει είτε κρύους είτε ζεστούς - και για να το κάνει πιο σαφές, λέει οτι τους χλιαρούς θα τους κάνει εμετό! Η αγάπη δεν έχει "ναι μεν αλλά" - ή είναι, ή δεν είναι.

Η αγάπη δεν έχει γκρίζες ζώνες.

Νους & Καρδιά

Ο νους μιλά με σκέψεις, συγκρίσεις, αντιπαραβολές, επιχειρήματα, με λόγους που μπορεί να αντικρούουν ο ένας τον άλλον αλλά είναι σοβαροί, με κατατάξεις και εργαλεία ανάλυσης και σύνθεσης σύμφωνα με κανόνες και επιστημονικές θεωρίες. Ο νους οφείλει την αντίληψη και τα συμπεράσματά  του στα προσλαμβανόμενα από το περιβάλλον: τις ιδέες με τις οποίες μεγάλωσε, τη νοοτροπία με την οποία περιβάλλεται, την ιδεολογία την οποία υιοθέτησε,  τα συμπεράσματα της τρέχουσας επιστήμης, τις αυθεντίες τις οποίες παραδέχεται. Ο νους κατατάσσει σε κατηγορίες, δέχεται ή αρνείται βάσει λογικών αλληλουχιών επιχειρημάτων. Ο νους εκπαιδεύεται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει, από την οικογένεια, τις πρώιμες εμπειρίες, τις πύλες των πέντε αισθήσεων, το σχολείο, τους συμμαθητές, τον καλό και τον κακό δάσκαλο, τον περιπτερά, την εφημερίδα, την τηλεόραση, το διάβασμα, την επιστήμη. Ο νους μιλά, ερωτά και επεξηγεί διαρκώς. Δεν αντέχει τη σιωπή, πρέπει να γεμίσει το κενό. Η επαφή με το νου δίνει ευγλωττία, εξυπνάδα, συνδυαστικότητα, πρόσβαση στην εξουσία. Οι άνθρωποι που λειτουργούν καλά το νου τους είναι οι έξυπνοι, οι καλοί μαθητές στο σχολείο, οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες, οι καλοί επιστήμονες με τα πολλά εμβριθή συγγράμματα, οι καλοί ερευνητές, οι ζηλευτοί και οι θαυμαστοί του κόσμου τούτου. Ο λόγος του νου απορρέει από τον ακριβή  υπολογισμό του τι είναι σωστό και τι λάθος, τι συμφέρει (τον άνθρωπο, τις συνθήκες, την κατάσταση), και πόσα οφέλη μπορεί να αποφέρει. Ο λόγος του νου εξαίρει, εξιτάρει, φοβίζει, διεγείρει το νου.

Η καρδιά δεν λέει πολλά. Μιλά με «αισθήσεις», με βιώματα, με συναισθήματα. Τα συμπεράσματα είναι άμεσα. Η καρδιά θαυμάζει ή αποστρέφεται. Ζεσταίνεται, ή κρυώνει. Γνωρίζει, ή δεν γνωρίζει. Αισθάνεται αγάπη, ή φόβο. Η καρδιά ταράζεται ή αναπαύεται. Στη γλώσσα της καρδιάς το ναι είναι ναι, και το όχι είναι όχι: δεν υπάρχουν ναι μεν αλλά. Η καρδιά εκπαιδεύεται μέσα  στη σιωπή, τη γαλήνη, την κατάσταση εκείνη που ονομάζουμε συχνά «αγάπη», τις ώρες εκείνες που νιώθουμε ότι είμαστε στο σωστό μέρος τη σωστή ώρα με τους σωστούς ανθρώπους και δεν έχουμε ανάγκη τίποτα άλλο για να νιώσουμε πλήρεις. Η καρδιά εκπαιδεύεται από τη φροντίδα των μικρών πραγμάτων και πλασμάτων, από την χωρίς σκέψη προσφορά, αυτήν που δεν περιμένει ανταλλάγματα, αυτήν που δεν αξιολογούμε καν ως προσφορά τις περισσότερες φορές. Η γνώση που απορρέει από αυτήν είμαι άμεση, σαφής, και ακριβής. Χρειάζονται πολλές λέξεις για να περιγραφεί, κι ακόμα περισσότερες για να εξηγηθεί (εάν υποθέσουμε ότι αυτό γίνεται, γιατί τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο). Περιγράφεται καλύτερα μέσω της Τέχνης. Η γνώση της καρδιάς δίνει σιγουριά και γαλήνη, σταθερό πάτημα και ευθυκρισία: αυτό που κάποιοι άνθρωποι ονομάζουν σοφία. Η επαφή με την καρδιά δίνει καλωσύνη, ήρεμη δύναμη, κι ελευθερία. Ο λόγος της καρδιάς είναι εκείνος που γεννιέται και εκφέρεται χωρίς καμία σκέψη συμφέροντος, χωρίς προσδοκία, χωρίς κάποιον απώτερο σκοπό, και μπορεί να μην περιέχει καν λέξεις. Ο λόγος της καρδιάς αναστατώνει, ανακουφίζει, πάει βαθιά – και όπου πάει τακτοποιεί και ξεκαθαρίζει τα τοπία (εντός και εκτός).

Chalice Well, Glastonbury

Η κοινωνία μας δίνει βάρος στην εκπαίδευση του νου, και σπάνια ασχολείται με την εκπαίδευση της καρδιάς (η λέξη βάρος, εδώ, δεν είναι τυχαία). Η κοινωνία μας κυριαρχείται και εξουσιάζεται από το νου. Η γνώση και η εμπειρία της καρδιάς μπαίνει αναγκαστικά στο περιθώριο.  Η ανισορροπία αυτή είναι η ασθένεια της κοινωνίας μας, είναι ένας από τους πλέον σοβαρούς λόγους που η κοινωνία μας δεν έχει τη δύναμη (α-σθενεί) να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ανθρώπων που την απαρτίζουν.

δέντρα μπαομπάμπ, φωτογραφία από ίντερνετ

Ανθοθεραπεία και η Αλχημεία του Νερού

Nigella  flower essence

Προτού εμπνευστεί και χρησιμοποιήσει τη "μέθοδο του ήλιου" για την παρασκευή ιαμάτων από άνθη, ο Δρ. Μπαχ πειραματίστηκε αρκετά παρασκευάζοντας ιάματα με τις ως τότε γνωστές μεθόδους της ομοιοπαθητικής. Λέγεται οτι περπατώντας ένα πρωί στις εξοχές που συνήθιζε να περπατά, διαπίστωσε πόση δύναμη είχε μία σταγόνα πρωινής δρόσου επάνω σε ένα άνθος που προηγουμένως είχε δοκιμάσει να παρασκευάσει ως ίαμα, δοκιμάζοντάς το με τη γλώσσα του. Η δύναμη της πρωινής δρόσου είχε διαπιστωθεί και από τους παλαιούς αλχημιστές και από τον ίδιο τον Παράκελσο (που θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης φαρμακολογίας). Η σταγόνα που δοκίμασε ο Μπαχ ήταν επάνω στο άνθος, και είχε δεχτεί τις πρώτες αχτίδες του πρωινού ήλιου...

Από το 1931 που ανακάλυψε ο Μπαχ τη μέθοδο παρασκευής ανθοϊαμάτων με νερό και ήλιο μέχρι σήμερα, η επιστημονική έρευνα έχει χαρίσει στην ανθρωπότητα πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις ιδιότητες του νερού. Συνθέτοντας τις πληροφορίες αυτές με τις γνώσεις που έχουμε σχετικά με τη χρήση του νερού στις θρησκευτικές-λατρευτικές (και άλλες) παραδόσεις του πλανήτη μας, προκύπτουν θαυμαστά συμπεράσματα.

λιμνούλα σε παραπόταμο του Νέστου

Το νερό είναι το πλέον δεκτικό από όλα  τα στοιχεία της φύσης. Στο νερό εντυπώνονται συναισθήματα, συγκινήσεις και σκέψεις. Το πώς ακριβώς γίνεται αυτό δεν είναι ακόμα γνωστό στους επιστήμονες (αλλά όπως λέει ένας από αυτούς "είναι προφανώς πολύ γνωστό στα ίδια τα μόρια του νερού"!). Το νερό, φτάνει να πει ένας άλλος, είναι μία συσκευή αποθήκευσης πληροφοριών! Δέχεται επιδράσεις και επιρροές, και τις διατηρεί μέχρι να έρθουν νέες ή να αλλάξει κατάσταση (από υγρό να γίνει αέριο ή στερεό). Το νερό, με άλλα λόγια, έχει μνήμη... Η οποία δεν καταγράφεται στην χημική του σύνθεση (ότι και να "πάθει" παραμένει δύο μόρια υδρογόνου και ένα οξυγόνο) αλλά  στην δομή του. 

Πολυλίμνιο

Ο Μπαχ έφτιαχνε τα ιάματά του με νερό πηγής, επειδή το νερό που αναβλύζει μέσα από τη γη όταν βγαίνει στο φως είναι σαν ένα μωρό, "άγραφο" από εξωτερικές εντυπώσεις, υπέροχα δεκτικό να προσλάβει τις ευγενείς δονήσεις ενός άνθους. Πάντα και παντού υπήρχαν ιερές πηγές, αφιερωμένες σε θεότητες ή αγίους, συχνά καθαγιασμένες, όπου θεωρείτο οτι το νερό που ανέβλυζε ήταν ιαματικό (είτε γενικά, για όλα, είτε για κάποιες συγκεκριμένες παθήσεις). Mύθοι και θρύλοι πάντα συνοδεύουν τις πηγές αυτές και τις ιδιότητες των νερών τους. 

Τη διαφορά του νερού μιας πηγής με το νερό του υδρευτικού δικτύου μίας πόλης την καταλαβαίνουμε εύκολα οι κάτοικοι της πόλης όταν βγαίνουμε στις εξοχές και πίνουμε νερό από πηγή. Νιώθουμε τη ζωντάνια του νερού ακόμα και στη γεύση του!

Πολυλίμνιο

φυσική πηγή στη Σελιάνα Αχαϊας

Chalice Well, Glastonbury

Στην ανθοθεραπεία δεν παίρνουμε τις χημικές ιδιότητες ενός φυτού προκειμένου να δράσουν πάνω στο φυσικό μας σώμα (π.χ. να σκοτώσουν μικρόβια, να εξουδετερώσουν μύκητες, να καθαρίσουν το αίμα από τοξίνες). Αυτός είναι ο χώρος  της βοτανοθεραπείας. 

Παίρνουμε αυτό το "άλλο στοιχείο", την πεμπτουσία τους, δηλαδή τη δόνησή τους εκείνη που θα επιδράσει στα συναισθήματά μας (και κατ'επέκταση και στη νοοτροπία μας) και θα αποκαταστήσει την ισορροπία τους. Εξάλλου αισθητική και συναισθηματική είναι η αντίδραση και η ανταπόκρισή μας στα λουλούδια: αισθανόμαστε αλλιώς στη θέα ενός κόκκινου τριαντάφυλλου και μίας κόκκινης παπαρούνας... 

Αυτή η πεμπτουσία καταγράφεται στο νερό. Αυτή την πεμπτουσία την ονομάζουμε και "αιθερικό αποτύπωμα", ή "ενεργειακό αποτύπωμα" ή "δονητική ταυτότητα" του άνθους. Είναι μία δόνηση, δηλαδή μια νότα, ένας τόνος, η οποία εισερχόμενη στο δικό μας ενεργειακό πεδίο (δια της πόσης του ιάματος, δηλαδή με το νερό) συντονίζει τη δική μας ψυχική κατάσταση με αυτή του άνθους - όπως ακριβώς κουρδίζουμε ένα μουσικό όργανο στους σωστούς αρμονικούς τόνους προκειμένου να παίξουμε ένα μουσικό έργο. 

Και ο ήλιος; Ο ρόλος του ήλιου είναι ο ρόλος του πυρός, που σταθεροποιεί την καταγραφή της δόνησης στο υγρό στοιχείο. Το "σώμα φωτός" του άνθους απελευθερώνεται και εγγράφεται, μεταφέρεται ως δόνηση στο νερό. Το ηλιακό φως είναι αυτό που "καίει" την πληροφορία και την διατηρεί στη βέλτιστη μορφή της.

Ζούμε σε μία εποχή που γίνονται πολλά πειράματα ανά τον κόσμο σχετικά με τις "παράξενες" ιδιότητες του νερού, που καταδεικνύουν οτι είναι πολλά  αυτά που δεν γνωρίζουμε, και περισσότερα αυτά που δεν διαθέτουμε τα μέσα για να "αποδείξουμε". Στην πραγματικότητα, το προσωπικό μας βίωμα είναι η ισχυρότερη απόδειξη: τα ιάματα λειτουργούν στον συναισθηματικό μας κόσμο, είτε η τρέχουσα επιστήμη μπορεί να εξηγήσει πώς, είτε όχι. Το νερό της πηγής μας ζωντανεύει και μας ξεδιψά αλλιώτικα από το νερό της βρύσης της μεγαλούπολης. Το νερό ενός καταρράκτη μας "ξεπλένει" αλλιώτικα από το νερό του ντους του σπιτιού μας...

Ισως, τολμούν να εικάσουν κάποιοι, τα συναισθήματα εντός μας να έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των εντός μας "υδάτων". Ισως να μην είναι τόσο τυχαίο που το νερό στις παραδόσεις σχετίζεται και αντιπροσωπεύει το συναίσθημα, και όχι, π.χ., τη σκέψη, ή το σώμα. Ισως ο αγιασμός των υδάτων που γίνεται στα Θεοφάνεια να μην είναι ένα τυπικό λατρευτικό έθιμο, όπως θέλουν να το σκέφτονται πολλοί.

Υπάρχουν πολλά ωραία βιβλία που μπορεί να διαβάσει κανείς σχετικά με το νερό (όπως του Δρος Μασάρου Εμότο "το Μήνυμα του Νερού"), όπως και πολλά ωραία ντοκυμαντέρ. Ισως το πλέον περιεκτικό είναι το παρακάτω.

https://www.youtube.com/watch?v=1VB4KxfqPwE