Εαρινή Ισημερία

Η Περσεφόνη ξεκινά την ανοδική της πορεία από τον Κάτω Κόσμο του σκοταδιού και του θανάτου στον Ανω Κόσμο του φωτός και της ζωής. Ερχεται η άνοιξη.

Είναι η στιγμή του χρόνου που το επίπεδο της τροχιάς της γης γύρω από τον ήλιο και το επίπεδο του ισημερινού της γης τέμνονται, συναντιούνται: με άλλα λόγια, είναι η στιγμή του χρόνου όπου η μέρα και η νύχτα είναι απόλυτα ίσες. Είναι μία στιγμή ισορροπίας φωτός και σκότους, γιν και γιανγκ, είναι μία ώρα-μεταίχμιο. Από σήμερα και μέχρι το θερινό ηλιοστάσιο οι μέρες σταθερά θα μεγαλώνουν. Είναι, όπως λέμε, η αρχή της άνοιξης.

Το μάθημα της Ισημερίας είναι η ισορροπία. Ισορροπία είναι και το μεγαλύτερο μάθημα που έχει να διδάξει η Φύση στον άνθρωπο. Οτιδήποτε πάσχει, μέσα μας ή έξω από μας, στην κοινωνία ή στο περιβάλλον, πάσχει επειδή έχει διαταραχθεί η ισορροπία του. Η ισορροπία των στοιχείων και των δυνάμεων, η δυναμική ισορροπία που επιτρέπει την αρμονική ανάπτυξη, συμβίωση, ζωή. Στις πολεμικές τέχνες, η ισορροπία είναι σημαντικότερο ατού από τη δύναμη.

Κατά την Εαρινή Ισημερία, καθώς ο ήλιος μας ταξιδεύει προς  το βορρά, οι δονήσεις που επικρατούν στον πλανήτη μας είναι δονήσεις αρμονίας. Η αρμονία είναι το άμεσο αποτέλεσμα της ισορροπίας. 

Τα παλιότερα χρόνια οι άνθρωποι μιλούσαν για θάνατο και ανάσταση, μια που ο σπόρος πεθαίνει μέσα στην υγρή γόνιμη γη (χάνει τη μορφή του, διαλύεται) προκειμένου να μπορέσει να βγάλει ρίζες και βλαστό. Και τότε έλεγαν οτι "η φύση ανασταίνεται". Στον κύκλο που διαγράφει η γη γύρω από τον ήλιο, αυτό συμβαίνει διαρκώς, και έτσι μάθαμε να μετράμε το χρόνο. Αντανακλώντας τις διαδικασίες της φύσης, "ξυπνάμε" από την εσωστρέφεια του χειμώνα, για να αρχίσουμε να βγάζουμε στο φως τις ποιότητες που επεξεργαστήκαμε μέσα στους τρείς προηγούμενους μήνες, προκειμένου να ανθίσουν (να εκφραστούν) και να καρποφορήσουν (να έχουν αποτέλεσμα).

Η στιγμή της Ισημερίας είναι μία στιγμή "μεταίχμιο", μία στιγμή μετάβασης. Μία στιγμή απόλυτης ισορροπίας, για να μας θυμίζει τις ευαίσθητες και πολύτιμες ισορροπίες που οφείλουμε να επιδιώκουμε, προκειμένου να έχουμε αρμονικές σχέσεις με τα εντός και τα εκτός.

"Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου;"

Σταγόνες Ευτυχίας

Τα Ιάματα του Μπάχ μπήκαν στη ζωή μου «τυχαία» πριν πολλά χρόνια. Και την άλλαξαν. Το πρώτο ίαμα που πήρα, έτσι, «στα κουτουρού», από μία κουφή  έμπνευση, επειδή κάτι μου είπε το όνομα (impatiens!) άλλαξε μία παγιωμένη μου τάση να τρέχω, να προτρέχω, να βιάζομαι, να ζω μονίμως και αγωνιωδώς στο μέλλον, να μην αντέχω τους (φυσιολογικούς, τελικά) ρυθμούς των άλλων και να εκνευρίζομαι μαζί τους, να μην μπορώ,  τελικά, να σταθώ ούτε λεπτό. Η αλλαγή υπήρξε θεαματική, ειδωμένη εκ των υστέρων. Γιατί εγώ δεν καταλάβαινα τις μικρές αδιόρατες αλλαγές που γίνονταν στη διάθεση και στη συμπεριφορά μου, η αυτοπαρατήρηση γινόταν σε πράγματα επιφανειακά, ενώ το ίαμα αυτό δρούσε εν τω βάθει… και «ξύπνησα» μια μέρα, συνειδητοποιώντας ότι «τώρα πια» ξέρω ότι υπάρχει χρόνος, έχω χρόνο στα διάθεσή μου, μου αρέσει να απολαμβάνω το παρόν… και σκέφτηκα, «μα δεν ένιωθα πάντα έτσι…» και το απέδωσα, φυσικά, στις νέες συνθήκες της ζωής μου. Που φυσικά (εκ των υστέρων κοιτώντας, πάντα) είχαν σταδιακά αλλάξει από την σταδιακή αλλά βαθιά αλλαγή μέσα μου.

Impatiens

Με το πέρασμα του χρόνου, την ευκαιριακή λήψη ιαμάτων (πάντα από έμπνευση, και λίγο για πειραματισμό), και την αυτοπαρατήρηση, το ενδιαφέρον μου κινήθηκε αρκετά για να ξεκινήσω να διαβάζω σχετικά. Πρώτο βιβλίο, “The Twelve Healers and Other Remedies” του ίδιου του Edward Bach, ένα μικρούλι βιβλιαράκι, με δυό λόγια (κυριολεκτικά) για το κάθε ίαμα. Ηταν μια εποχή που  στην Ελλάδα δεν τα πολυέβρισκες, οπότε είχα αρχίσει να παρατηρώ  και να ξεχωρίζω τα φαρμακεία που είχαν ιάματα (στην Αγγλία όπου ζούσα πρωτύτερα πωλούνταν και σε καταστήματα υγιεινών τροφών τα έβρισκες σχεδόν παντού). Καθώς η παρατηρητικότητά μου βελτιωνόταν ως προς τον εαυτό μου, βελτιωνόταν ανάλογα και ως προς τους γύρω μου, και άρχισα να βλέπω συμπεριφορές και νοητικές στάσεις που έχρηζαν βοήθειας με τα ιάματα. Αλλά ακόμα δεν ήταν κάτι που είχα ως πρώτο μέλημα στο νου μου. Επίσης οι παρατηρήσεις αυτές ήταν ευκαιριακές αφενός, αφετέρου δεν προσφέρονταν για πειραματισμό μια που οι περισσότεροι άνθρωποι ταυτίζονται τόσο με την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά τους που σε κοιτούν έως και εχθρικά εάν υπαινιχθείς ότι μπορούν να βοηθηθούν ν’ αλλάξουν…

Gorse

Η ευκαιρία να δω τα ιάματα στους γύρω μου ήρθε όταν έγινα μαμά. Εκτός από τα παιδιά μου έδινα ιάματα και στα κατοικίδιά μας: σκύλους, γάτες, καναρίνι, χελώνες, αλλά και σε κάποια από τα φυτά μας. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Και ήρθε η ευλογημένη στιγμή να διαβάσω τη φιλοσοφία του Μπάχ, η οποία περιγράφεται σε ένα (ολιγοσέλιδο πάλι) βιβλίο με τον τίτλο «Θεράπευσε τον εαυτό σου» (“Heal Thyself”). Μέχρι τότε γνώριζα ότι τα ιάματα αυτά προέρχονταν από λουλούδια, ότι απευθύνονταν στον ψυχισμό του ανθρώπου, βοηθώντας να εξισορροπηθούν αρνητικές νοητικές στάσεις και ψυχικές διαθέσεις με πολύ ήπιο και αβλαβή τρόπο (μια που δεν περιέχουν καμιά ουσία που να ανιχνεύεται με χημική  ανάλυση, πέραν του νερού και του κονιάκ), σχεδόν «μαγικά», θα έλεγε κανείς.

making chamomile flower essence

Η φιλοσοφία του Μπαχ με άγγιξε βαθιά, με τον τρόπο εκείνο που νιώθεις ότι «φυσικά, έτσι είναι τα πράγματα, πώς θα μπορούσαν να είναι αλλιώς;». Είναι ίσως ο ίδιος τρόπος που μας αγγίζουν και τα ιάματα: φτάνει μία στιγμή όπου μέσα μας νιώθουμε ήσυχοι, γαλήνιοι, έως και ευτυχείς, όχι σε φάση έξαρσης αλλά με μία ηπιότητα και μία φυσικότητα, θεωρώντας ότι «ναι, πώς αλλιώς θα μπορούσα να είμαι;». Αποκαθιστούν μία φυσικότητα, τη φυσική ροή της ενέργειάς μας, σαν να γινόμαστε πιο πολύ «ο εαυτός μας». Για αυτό ακριβώς το πράγμα μιλά  και ο Μπαχ: για το πώς η υγεία μας είναι συνάρτηση του πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας (ή, μας έχει επιτραπεί από το περιβάλλον και την εκπαίδευσή  μας) να είμαστε ο εαυτός μας – να λειτουργούμε με βάση την ιδιαίτερη φύση μας, τα ιδιαίτερα χαρίσματά μας, να έχουμε, με άλλα λόγια «φυσικότητα». Παρότι η εκπαίδευσή  του και το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν σαν κλασσικός γιατρός σε χειρουργικές ειδικότητες (αλλά διέπρεψε και ως βακτηριολόγος, σώζοντας εκατοντάδες Λονδρέζους με τα εμβόλια που δημιούργησε στην επιδημία γρίππης το 1918), ήταν ένας γνήσιος πρωτοπόρος-θεραπευτής της «Νέας Εποχής». 

Dr. Edward Bach

«Η υγεία εξαρτάται από το πόσο εναρμονισμένοι είμαστε με την Ψυχή μας», έγραφε το 1932. Ψυχή ονόμαζε εκείνο το βαθύτερο «εγώ», το όν αυτό που «ντύνεται» με το σώμα, τα συναισθήματα και τον νου προκειμένου να ενσαρκωθεί στη γη, και το οποίο «γνωρίζει» το σκοπό της ζωής μας εδώ. 

Wild Oat

Σύμφωνα με τον Μπαχ ο καθένας μας έχει κάτι διαφορετικό να εκπληρώσει (και άρα να εκφράσει) σ’ αυτή τη γήινη παρουσία του στη γη, και για το λόγο αυτό γεννιόμαστε με διαφορετικά χαρίσματα, ποιότητες, και ικανότητες. Οσο πιο ελεύθερα και απρόσκοπτα εκφράζουμε τα χαρίσματά μας, τόσο πιο εναρμονισμένοι είμαστε με το σκοπό μας στη γη,  με την Ψυχή μας – και άρα τόσο πιο υγιείς! Ο Μπαχ καυτηριάζει τη νοοτροπία των παραδοσιακών γονέων και της εκπαίδευσης που θέλουν να επιβάλλουν σ’ έναν νέο άνθρωπο, σ’ ένα παιδί, το τι σταδιοδρομία θ’ ακολουθήσει στη ζωή του – με αυτό τον τρόπο εμποδίζεται ο άνθρωπος να αναπτύξει τα ιδιαίτερα χαρίσματα και τις ικανότητες και τον δικό του σκοπό ζωής, και έτσι καταδικάζεται σε μία ζωή δυσαρμονίας με την Ψυχή του. Η ασθένεια, έλεγε, είναι ένα δώρο της Ψυχής για να μας αφυπνίσει στο ότι δεν είμαστε εναρμονισμένοι με τον αληθινό εαυτό μας, με το λόγο για τον οποίο ήρθαμε στη γη – όπως ακριβώς ο φυσικός πόνος είναι μία κραυγή του σώματος που μας επισημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο του.

Chicory

Αφότου έκλεισε το ιατρείο του, έκαψε τις πρότερες ιατρικές του σημειώσεις, χάρισε τα όργανα και τα συγγράμματά του, και σε ηλικία 44 ετών έφυγε από το Λονδίνο. «Περιπλανήθηκε» στην Αγγλική εξοχή, παρατηρώντας τη φύση και τον εαυτό του, και μέσα στα επόμενα έξι χρόνια ανακάλυψε τις ευεργετικές  ιδιότητες 38 και πλέον λουλουδιών, που σήμερα ονομάζουμε «ανθοϊάματα Bach». Ξεκίνησε μάλιστα να χορηγεί ιάματα σε ασθενείς για καθαρά σωματικές ασθένειες, με άριστα αποτελέσματα (Ν. Γουίκς, "Οι ιατρικές ανακαλύψεις του Δρος Μπαχ").

Sweet Chestnut

Μέχρι και λίγο μετά το θάνατό του, το 1936, η επίσημη δυτική ιατρική επιστήμη δεν είχε ασχοληθεί με την επίδραση του ψυχισμού επάνω στην φυσική υγεία του ανθρώπου (κάποιους μήνες μετά το θάνατο του Μπαχ ένας γερμανός γιατρός δημοσίευσε την πρώτη μελέτη όπου κατεδείκνυε οτι το στρες επηρεάζει την υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος). Από τότε μέχρι σήμερα η δυτική επιστήμη έχει κάνει άλματα - μέσα  στον 20ο αιώνα υπήρξαν πρωτοπόροι ψυχίατροι που ξεκίνησαν να χαρτογραφούν τα αχανή πεδία της ψυχής (που ονομάστηκαν ασυνείδητο και υποσυνείδητο), και η φυσική άρχισε να γνωρίζει και να ερευνά τα κβαντικά πεδία. Σήμερα θεωρούμε σχεδόν δεδομένο οτι η ψυχολογική μας διάθεση επηρεάζει την σωματική μας υγεία, στον ένα ή  στον άλλο βαθμό.

Wild Rose

Μέσα στα τελευταία 80 χρόνια η κληρονομιά που μας άφησε ο Δρ. Μπαχ έχει κυριολεκτικά ανθίσει: έχουν "ανακαλυφθεί" εκατοντάδες άλλα ιάματα από άνθη γνωστά και άγνωστα (άνθη της Αυστραλίας, άνθη της Καλιφόρνιας, της Αλάσκας, της Νότιας Αφρικής, Ορχιδέες, κτλ), τα οποία αποτελούν πολύτιμα εργαλεία στα χέρια των ψυχοθεραπευτών που τα χρησιμοποιούν. Οι άνθρωποι που έχουν βοηθηθεί από τα ανθοϊάματα (του Μπαχ, και τα υπόλοιπα) ανέρχονται πλέον σε εκατομμύρια ανά τον πλανήτη μας. Σήμερα, με την εξέλιξη της κβαντικής φυσικής και τα πειράματα του Δρος Μασάρου Εμότο με το νερό, αρχίζουμε κάπως να καταλαβαίνουμε και πώς ακριβώς δρούν.

Κι επειδή σε σταγόνες τα παίρνουμε, δικαιούμαστε να τα ονομάζουμε Σταγόνες Ευτυχίας.

Mustard

περισσότερες πληροφορίες 

http://www.bachcentre.com/index.php

http://www.fesflowers.com/faq_essences.htm#e1

http://ausflowers.com.au/

http://www.pegasusproducts.com/

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Είναι το μεσοχείμωνο, η ώρα που ο ήλιος "στέκεται". Η μικρότερη μέρα, η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου (στο βόρειο ημισφαίριο). Από την επομένη, ο ήλιος θα αρχίσει να λάμπει περισσότερο, λεπτό με λεπτό κάθε μέρα. Μέχρι που θα φτάσει η μεγαλύτερη μέρα και η μικρότερη νύχτα, το μεσοκαλόκαιρο, και πάλι.  Την αξία του  ρυθμού στη ζωή μας την καταλάβαιναν καλύτερα οι παλαιοί: εμείς την αισθανόμαστε μόνο σε καμιά κρίση καρδιακής αρρυθμίας!

η φωτογραφία είναι από τη ΝΑSA

Το φως είναι λιγότερο, γι αυτό και πιο πολύτιμο, γι αυτό κάθε  πρωί που το βλέπουμε να λάμπει στις δροσοσταλίδες από τον πάγο που λιώνει, κάτι μέσα μας σκιρτάει.

Το ηλιοστάσιο είναι μία στιγμή σταματήματος, παύσης, σιωπής. Σηματοδοτεί τη φυσική μας παρόρμηση να σταματήσουμε για λίγο την εξωστρεφή  δραστηριότητα και να εσωστραφούμε: να δούμε πού στεκόμαστε στον τόπο και στο χρόνο, εντός μας και εκτός μας. Να σταθούμε, να νιώσουμε την παύση και την σιγή, να αφεθούμε να είμαστε χωρίς να κάνουμε, να τιμήσουμε το εντός μας φως αλλά και το εντός μας σκοτάδι (που μας επιτρέπει να μπορούμε να διακρίνουμε  το φως), χωρίς να κρίνουμε ή να θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα. Είναι η ώρα της ήσυχης αυτοπαρατήρησης, της μοναδικής διαδικασίας που μπορεί να επιφέρει την αληθινή μεταμόρφωση. Είναι η νύχτα που πρέπει να προηγηθεί της ημέρας. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ρυθμού που μας κρατά  στη ζωή.

Εξάλλου δεν μπορεί να γίνει κανένα (νέο) ξεκίνημα χωρίς πρότερο σταμάτημα.

Time Therapy

Υπάρχουν φορές στη ζωή μας που όσο καλά, βαθιά, και διεξοδικά κι αν περιγράφουμε ή αναλύουμε το πρόβλημα, λύση ικανοποιητική δεν καταφέρνουμε να βρούμε. Αυτό συμβαίνει κυρίως στα ψυχολογικά μας... Αν, όμως, όπως είχε πει κι ο Αϊνστάιν, ένα πρόβλημα δεν λύνεται από το ίδιο επίπεδο όπου δημιουργήθηκε, σε ποιό επίπεδο πρέπει να προστρέξουμε για να το λύσουμε;

Υπάρχουν φορές που κάνουμε το ίδιο σφάλμα ξανά και ξανά, και παρατηρούμε στον εαυτό μας το ίδιο ελάττωμα να αναδύεται στερεοτυπικά και να μας ταλανίζει (κι εμάς και τους γύρω μας). Και προσπαθούμε "να το αποβάλλουμε", "να το διορθώσουμε", και σαν "καλά παιδιά" να μην το ξανακάνουμε. Τα βάζουμε με τον εαυτό μας, παίρνουμε συμβουλές από σοφούς διάφορους, και προσπαθούμε. Αλλά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να το καταπιέζουμε για λίγο καιρό, να το αρνούμαστε στον εαυτό μας, και νά 'το πάλι!

Συχνά κατακλυζόμαστε από φόβο και άγχος που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, με αποτελέσματα που εκτείνονται από το να χάνουμε τον ύπνο μας προσωρινά μέχρι να παθαίνουμε αυτοάνοσα νοσήματα.

Υπάρχουν όμως και φορές στη ζωή μας που ο χρόνος χάνεται: είμαστε τόσο απόλυτα αφοσιωμένοι σ' αυτό που ζούμε, είμαστε στην αρχή ενός τρελλού μεγάλου έρωτα, απολαμβάνουμε ένα ηλιοβασίλεμα και είμαστε τόσο αφημένοι στη στιγμή, που βρισκόμαστε "εκτός τόπου και χρόνου". Εκεί, σ' αυτό το άχρονο πεδίο, σ' αυτή την άλλη διάσταση, στην λεγόμενη εξωσωματική συνειδητότητα, ερχόμαστε σ' επαφή με την πηγή της θεραπείας. 

Σύμφωνα με  τη φιλοσοφία του Time Therapy, στο ενεργειακό πεδίο που μας περιβάλλει (στην αύρα μας, δηλαδή) διακρίνονται τρία επίπεδα: το φυσικό (η αύρα του φυσικού μας σώματος), το ψυχονοητικό (τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας), και το πνευματικό. Αυτό το πνευματικό επίπεδο το ονομάζει και αύρα των χαρισμάτων, γιατί εκεί βρίσκονται όλα μας τα χαρίσματα, όλες μας οι ιδιαίτερες ποιότητες, όλες μας οι πνευματικές αρετές (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία μίας άλλης παράδοσης) με τα οποία είμαστε προικισμένοι, και τα οποία παραμένουν αναλλοίωτα και πάντα φωτεινά άσχετα με τη χρήση (την κατάχρηση, ή τη μη-χρήση) που τους κάνουμε. Αυτό το πνευματικό επίπεδο είναι ακριβώς η άλλη διάσταση, η εκτός χρόνου - με αυτό το επίπεδο θα πρέπει να συνδεθούμε προκειμένου να έρθουμε σε επαφή με τα ιδιαίτερα χαρίσματά μας. Αντίστροφα, πάλι, όταν εκφράζουμε ένα μας χάρισμα, με αυτό ακριβώς το επίπεδο συνδεόμαστε. Εκφράζοντας τα χαρίσματά μας γινόμαστε δημιουργικοί και ευτυχείς, και αντιμετωπίζουμε τη ζωή με δύναμη και θάρρος...

Το Time Therapy είναι μία ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, η οποία συνδυάζει την ψυχοθεραπεία, τον μοντέρνο διαλογισμό, και συγκεκριμένες ενεργειακές ασκήσεις. Στόχος της είναι να βοηθήσει τον θεραπευόμενο να έρθει σε επαφή με τα χαρίσματά του, να συνδεθεί με αυτά, και να τα εκφράσει προκειμένου να ζήσει μια πλήρη, δημιουργική, και ευτυχισμένη ζωή με εσωτερική γαλήνη και ζωτικότητα.

Η κλασική ψυχολογία προσπαθεί να κατανοήσει, να εξερευνήσει και να βοηθήσει τον άνθρωπο μέσα στα φυσικά όρια του χώρου και του χρόνου, συχνά αναλύοντας την προσωπική του ιστορία. Ανατρέχει στο παρελθόν, το ξαναφέρνει στο προσκήνιο και το αναλύει, με σκοπό να επιλύσει τα προβλήματα του σήμερα. Η πνευματικότητα κινείται και εξερευνά το πέραν του χωροχρόνου. 

Το Time Therapy γεφυρώνει την ψυχολογία με την πνευματικότητα, φέρνοντας τον άνθρωπο σε επαφή με το άχρονο, με αυτό που είναι πέρα από το δίπολο σώμα-νους. Η "διάλυση" του χρόνου δημιουργεί μία άμεση σύνδεση με την αύρα των χαρισμάτων, με την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, τα κύρια χαρακτηριστικα της οποίας είναι η αγάπη, η συμπόνοια και η συνειδητότητα. Η αγάπη, η χαρά, και η ειρήνη είναι φυσικές καταστάσεις του άχρονου εαυτού μας, στις οποίες όλοι μπορούμε να έχουμε πρόσβαση.

Οταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας, οι περισσότεροι από μας επικεντρωνόμαστε στα προβλήματα και στις αδυναμίες μας. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Time Therapy, οι αδυναμίες μας είναι τα συμπτώματα των ανεκδήλωτων χαρισμάτων μας. Ενας άνθρωπος που έχει το χάρισμα του ηγέτη, για παράδειγμα, μη έχοντας βρεί τον τρόπο να εκφράσει το χάρισμά του, εκφράζεται με αυταρχικότητα και απολυτότητα σαν ένας μικρός (ή μεγάλος!) τύραννος. Ενας άνθρωπος που έχει το χάρισμα του μαχητή, μη βρίσκοντας υγιή διέξοδο να εκφράσει τη μαχητικότητά του γίνεται απαισιόδοξος, μεμψίμοιρος και αυτοκαταστροφικός. Ενας άνθρωπος που αγαπά την ομορφιά, έχοντας το χάρισμα του δασκάλου και μη βρίσκοντας διέξοδο να το εκφράσει γίνεται επικριτικός και αυστηρός με την αισθητική των γύρω του, με το πώς πρέπει να είναι ή να μην είναι τα πράγματα...

Συνηθίζουμε να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη για τα δεινά μας. Εργαζόμενοι για την ανεύρεση και σύνδεση με τα χαρίσματά μας, μαθαίνουμε να παίρνουμε την ευθύνη για τη ζωή και την ευτυχία μας στα δικά μας χέρια, κατακτώντας έτσι και την ανεξαρτησία της προσωπικότητάς μας. Μαθαίνουμε οτι η αληθινή κατανόηση δεν βγαίνει μέσα από την εξωτερική εμπειρία ή την μέχρι τώρα γνώση μας, αλλά από την 'σιωπή' (stillness) στην οποία βρισκόμαστε ερχόμενοι σε επαφή με το άχρονο.

Ο φόβος είναι η ροή της ενέργειας που βιώνουμε όταν αντιμετωπίζουμε το άγνωστο. Οι περισσότερες σκέψεις μας υποκινούνται από τον φόβο μας για το μέλλον. Ο φόβος αυτός μας κάνει να γαντζωνόμαστε στο παρελθόν (που είναι κάτι σίγουρο και "αναλλοίωτο"), με αποτέλεσμα να σπαταλούμε την ενέργεια που θα μπορούσαμε να έχουμε διαθέσιμη για το παρόν. Το Τime Therapy μας βοηθά να ερχόμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας, και στο πώς να επιτρέπουμε στο φόβο μας να μεταλάσσεται σε επίγνωση, γαλήνη και αγάπη μέσα από μια λεπτή 'θλίψη' (χαρμολύπη, σε άλλη παράδοση) που προκύπτει από την άφεσή μας στη ροή της ιδιαίτερης ενέργειάς του. 

Για τον θεραπευτή, το Time Therapy είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος να ακούει και να προσλαμβάνει τον θεραπευόμενο - σε μία συνεδρία, παράλληλα με την λεκτική γίνεται και (συνειδητή) ενεργειακή επικοινωνία μεταξύ του θεραπευτή και του θεραπευόμενου. Στόχος του θεραπευτή είναι να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες προκειμένου ο θεραπευόμενος να δει και να εκδηλώσει τα χαρίσματά του, για να τους δώσει και το χώρο να ανθίσουν. Αυτό δημιουργεί χαρά, γαλήνη και ευεξία αφενός, αλλά βοηθά επίσης στο να μπορέσει ο θεραπευόμενος να εκδιπλώσει και να εκφράσει τις εν δυνάμει ικανότητές του προκειμένου να εκληρώσει το σκοπό της ύπαρξής του.

Το Time Therapy είναι το δώρο που έδωσε ο Ελβετός θεραπευτής και δάσκαλος Manuel Schoch (1946-2008) στην ανθρωπότητα. Είναι ένα εργαλείο για να βρούμε αφενός την ευτυχία και αφετέρου τη σύνδεσή μας με το πνεύμα και τον σκοπό της ζωής μας. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε "πνευματική ψυχοθεραπεία".

Περισσότερα για τον Μάνουελ Σοχ  εδώ και εδώ και εδώ.

Σήμερα την διδασκαλία του Μάνουελ την συνεχίζει με σεβασμό και αγάπη η σύζυγός του Εφη Σπηλιώτη - Σοχ http://www.timetherapie.ch/en/

Πνευματικότητα

Γίνεται τόσος λόγος γι αυτήν, τι είναι τι δεν είναι. Βαδίζοντας το μονοπάτι αυτό, κάθε φορά δίνουμε διαφορετικούς ορισμούς και εξηγήσεις, σε κάτι που δεν περι-ορίζεται ούτε και εξηγείται επακριβώς με λέξεις. Νιώθουμε την ανάγκη να δώσουμε ορισμούς τόσο για να μοιραστούμε το βίωμά μας, και, γνωρίζοντας οτι τα βιώματα των συνανθρώπων μας συχνά φωτίζουν και το δικό μας νου, ελπίζουμε οτι μπορεί να υπάρχει και κάποια πιθανότητα να βοηθήσει κάποιον και το δικό μας βίωμα, και οι δικές μας λέξεις.

Πνευματικότητα (για μένα, κατά την παρούσα στιγμή που γράφω) είναι να σέβεσαι και να τηρείς τους πνευματικούς νόμους. Είναι ο βαθμός επαφής και ταύτισης με  το Πνεύμα (που "όπου θέλει πνει"!), με αυτό που κάποιοι ονομάζουν "ανώτερο εαυτό", "εν ημίν θεό". "θείο σπινθήρα", κτλ. Αυτό. Τίποτα πιο απλό, τίποτα πιο δύσκολο, τίποτα λιγότερο συνταρακτικό, τίποτα λιγότερο μεγαλειώδες, τίποτα πιο άπιαστο (όταν δεν έχει έρθει η ώρα). Πνευματικότητα είναι ν' ακούς τη φωνή του πνεύματός σου, που σου μιλά μέσα από την καρδιά.

Η καρδιά του ενός του λέει να εξερευνήσει τη ζούγκλα, του άλλου του λέει να απελευθερώσει ένα λαό, του άλλου του λέει να βοηθήσει τα παιδιά της γειτονιάς του να προχωρήσουν τις σπουδές τους, του άλλου του λέει να γίνει πυροφύλακας στην Πάρνηθα, του άλλου του λέει να παρατήσει την καλοπληρωμένη του δουλίτσα ή την ζάμπλουτη σύζυγο... Δεν μπορούμε να κρίνουμε "πόση" πνευματικότητα έχει κάποιος από το τι κάνει. Τουλάχιστον όχι γενικά, και όχι με το νου μας.

Το σίγουρο είναι οτι το πνεύμα εντός δεν θα σου πει ποτέ να κάνεις κάτι που να παραβιάζει το νόμο της ζωής, κάτι που να μην είναι έντιμο, καθαρό, σύμφωνο με το νόμο της αγάπης. Αλλά ακόμα και αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε εκ πρώτης όψεως. Και το δέντρο από τους καρπούς του κρίνεται (απλά πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσουν για να τους γευτούμε).

H πνευματικότητα ούτε ζητά ούτε συνεπάγεται απόσυρση από τα εγκόσμια στις μέρες μας. Οταν αποκτήσεις σύνδεση με το Πνεύμα, το Εγώ, τη Μόνιμη Προσωπικότητα, τότε μπαίνεις σε δράση. Σε δράση εντός του κόσμου, εντός της κοινωνίας με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο (οι πρώτοι χριστιανοί, ας πούμε, έγιναν δάσκαλοι και μάρτυρες, εργάστηκαν μέσα στην κοινωνία - το ίδιο και άνθρωποι όπως ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και άλλοι που δεν είναι ευρέως γνωστοί).

Οταν έχει αποκατασταθεί αυτή η σύνδεση, ότι και να κάνεις, εφόσον γίνεται συνειδητά, είναι πνευματικό (και έχει αποτέλεσμα μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων).

Η σύνδεση αυτή, έχει διαβαθμίσεις, φυσικά, όπως όλες οι συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. Αλλιώτικα είναι να πιάσεις το χέρι κάποιου, αλλιώτικα να τον αγκαλιάσεις φιλικά, αλλιώτικα να τον κρατήσεις ώρα πολλή στην αγκαλιά σου, αλλιώτικα να έχεις πλήρη ερωτική επαφή. Αυτό επεδίωκαν πάντα οι μυστικιστές: η πλήρης ένωση με το "Θείον" είναι ακριβώς αυτό, η πλήρης και σε μόνιμη βάση σύνδεση με το Πνεύμα. Σιγά-σιγά όλοι προς τα κει οδεύουμε, είτε το ξέρουμε σήμερα είτε όχι. Και μονοπάτια υπάρχουν τόσα όσα και οι άνθρωποι που τα βαδίζουν.

Η Καρδιά

Καρδιές βλέπουμε παντού. Διαθέτουμε κι εμείς από μία. Για την καρδιά μιλούν πολλοί: μυστικιστές, εραστές, ρομαντικοί, φιλόσοφοι, καρδιολόγοι. Το σχήμα τους μας φέρνει στο νου ένα σωρό πράγματα, κυρίως την αγάπη (πλησιάζει και η περίφημη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου - κάποιοι, πιο ψαγμένοι, γνωρίζουν οτι υπάρχει κι ένας Αγιος Ερωτας, αλλά αυτόν δεν τον γιορτάζουμε με καρδούλες, ραβασάκια, και ρομαντικά γεύματα, δεν ξέρουμε καν πότε γιορτάζει).

Κάποιοι σύγχρονοι (δάσκαλοι, μυστικιστές) λένε οτι η καρδιά είναι "το όργανο του πνεύματος". 

Βρίσκεται στο κέντρο μας, στο κέντρο του οργανισμού μας, στο κέντρο του φυσικού και του ενεργειακού μας σώματος. Ενώνει τα άνω και τα κάτω. Σαν ενεργειακό κέντρο (τσάκρα, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ινδοί) είναι ένας τεράστιος μετασχηματιστής ενέργειας. Το νιώθουμε να δονείται ή και να στροβιλίζεται, το νιώθουμε να "ανοίγει": όταν ερωτευόμαστε, όταν συγκινούμαστε, όταν αγκαλιαζόμαστε με αγάπη, όταν χαιρόμαστε με κάτι ωραίο, αληθινό, ή καλό. Η αγκαλιά φέρνει δύο καρδιακά  κέντρα κοντά, σε φυσική επαφή, και συν-δονούνται. Για αυτό μας αρέσουν τόσο οι αγκαλιές, γι αυτό αγκαλιάζονται οι άνθρωποι. Η αγκαλιά είναι πνευματικός νόμος, κι ας μην το ξέρουμε.

Από δω και στο εξής θα ακούμε πολλά σε σχέση με το όργανο αυτό, φυσικό και ενεργειακό. Είναι ακριβώς το όργανο που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε τη ζωή μας με ειρήνη, αρμονία, σεβασμό, αλληλεγγύη, πνευματικότητα, και πρέπει να βρίσκεται σε καλή υγεία! Γι αυτό όλο και περισσότερο θα ακούγονται όροι όπως "η νοημοσύνη της καρδιάς", "η ευφυία της καρδιάς", "η σοφία της καρδιάς", "η καρδιακή αναπνοή" "η ενέργεια της καρδιάς", "η οδός της καρδιάς", "η λογική της καρδιάς"... 

Γιατί η καρδιά έχει τη δική της λογική, η οποία συχνά αντιτίθεται στη λογική του μυαλού. Είναι οι διαφορετικές "λογικές" των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων, του δεξιού και του αριστερού (για τα οποία έχει γίνει λόγος παλαιότερα σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο). Η καρδιά δεν είναι το συναίσθημα, αλλά εκφράζεται με το συναίσθημα. Η ευφυία της καρδιάς (την οποία κάποιοι ονομάζουν και διαίσθηση) γνωρίζει εν ριπή οφθαλμού το ποιόν του ανθρώπου που συναντά για πρώτη φορά, και αυτό μας το γνωστοποιεί με ένα συναίσθημα (συμπάθειας, οικειότητας, αντιπάθειας, φόβου, άγχους, ευχαρίστησης). Στο χέρι μας είναι να το λάβουμε ή όχι υπόψιν. Η καρδιά σέβεται την ελευθερία μας, δεν επιβάλλεται εάν δεν της  το επιτρέψουμε, είναι ο εντός μας ευγενής. Και είναι θηλυκή.

Στην καρδιά μας μέσα γίνεται ο Ιερός Γάμος, η καρδιά είναι ο ναός όπου ενώνεται το εντός μας άρρεν με το εντός μας θήλυ. Αυτό επεδίωκαν και οι "ησυχαστές πατέρες" της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης με την περίφημη "προσευχή του Ιησού": εκείνοι τότε το έλεγαν "η κάθοδος του νου στην καρδιά". Ενας σύγχρονος μεταφυσικός φιλόσοφος λέει οτι αυτό είναι και το τέλος της γήινης διαδρομής μας.

Η καρδιά είναι δέκτης φωτός. Δέκτης συγχρόνως και πομπός. Δέχεται φως, το μετασχηματίζει, και το εκπέμπει: στο φυσικό μας σώμα το νιώθουμε σαν υγεία και ευεξία. Το συναισθηματικό μας σώμα το προσλαμβάνει σαν  διάθεση καλωσύνης, κάποιες φορές σαν μια παράξενη "χαρμολύπη", ένα συναίσθημα γλυκειάς γαλήνης. Το φως αυτό στο νου μας το βιώνουμε σαν διαύγεια σκέψης, μια άνεση σύλληψης και συσχετισμού ιδεών, μια νότα "μεγαλοφυίας" ακόμα-ακόμα. Σοφία. Μια πρόγευση ουρανού.

Ποίηση και Θεραπεία

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια εποχή σκοτεινών και στενόχωρων αισθημάτων, έλαβα ένα μικρό ροζ αγγλόφωνο βιβλίο από μια αγαπημένη φίλη "101 ποιήματα που θα μπορούσαν να σου σώσουν τη ζωή" . Μεταφράζω λίγα λόγια από την εισαγωγή του: "Το πρόζακ έχει παρενέργειες, το ποτό προκαλεί καρηβαρία (ωραία ελληνική λέξη για το hangover), η ψυχοθεραπεία κοστίζει. Για γρήγορη και αποτελεσματική ανακούφιση - ή, τουλάχιστον, κάποια λογοτεχνική παρηγοριά - από καθημερινά ή ασυνήθιστα προβλήματα, δοκιμάστε ένα ποίημα. Σε όλες τις εποχές οι άνθρωποι στράφηκαν στους ποιητές ως πρεσβευτές συναισθημάτων, γιατί δίνουν φωνή και ορισμό στα ζόρια μας (στους "καημούς" μας θα λέγαμε κάποτε), και έτσι μας ανακουφίζουν. Οσο άσχημα και να είναι τα πράγματα, οι ποιητές τα έχουν περάσει επίσης, και σε βοηθούν να ξεπερνάς τα δύσκολα". Τα ποιήματα του βιβλίου αυτού (απ' το οποίο δεν λείπει ο Καβάφης!) πολλάκις με έχουν ανακουφίσει ψυχικά, κάποια δε τα αγάπησα τόσο που δοκίμασα και να τα μεταφράσω για να τα χαρούν κι οι φίλοι μου. 

Η ποίηση είναι μια γραφή ελλειπτική, οι λέξεις ψαγμένες, αποσταγμένες, δεν κουράζεσαι με βαθιές / βαριές / περίπλοκες περιγραφές συναισθημάτων ή καταστάσεων. Ο πεζός λόγος συχνά κουράζει όταν συνθλίβεσαι από πόνο, κι εύκολα αφήνεις το μυθιστόρημα στην άκρη. Το ποίημα μιλά σύντομα και απευθείας χωρίς τις παρεμβολές των επεξηγήσεων: η ερμηνεία, εάν τη θες, είναι δική σου. Γιατί μπορεί και να μην τη θες, μπορεί να θες απλά να αφεθείς στις 5, 10, 20 λέξεις, τις προσεγμένες και επιλεγμένες με περίσκεψη και αγάπη. Να ζήσεις απλά την "ατμόσφαιρα". Εδώ που τα λέμε, και με τους ανθρώπους, πάνω και πέρα από τα λόγια, τις σιωπές ή τις γκριμάτσες τους, η "ατμόσφαιρά" τους μας αγγίζει. 

Η παραγωγή λόγου και οι λέξεις λέγεται οτι είναι διεργασία του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Ναι. Αλλά ο καλός ποιητικός λόγος συχνότατα μιλάει στο δεξιό, στον εγκέφαλο της φαντασίας, των συναισθημάτων, της διαίσθησης, της σοφίας. Την ώρα που δονούμαστε σύγκορμοι από ένα συναίσθημα, ένα δίστιχο (όπως ακριβώς και μία μουσική φράση) μπορεί να μας γειώσει ή να μας απογειώσει. Ο νους δεν χρειάζεται να επεξεργαστεί το ακριβές νόημα των λέξεων γιατί ο συγκεκριμένος λόγος μιλά απευθείας στο συναισθηματικό μας σώμα, και συν-δονείται μαζί του. Κάνει, δηλαδή, ότι θα έκανε κι ένας θεραπευτής, ή ένας φίλος με βαθιά ενσυναίσθηση.

Η έμπνευση όμως για αυτήν την ανάρτηση ήρθε από αλλού. Διάβασα σήμερα οτι «η σύγχρονη επιστημονική έρευνα δείχνει ότι τα εγκεφαλικά κύματα, η αναπνοή, και ο σφυγμός κυριολεκτικά αλλάζουν όταν απαγγέλουμε και δίνουμε φωνή σε ένα ποίημα, καθώς ο νους ανοίγει σε ένα επίπεδο πέρα από το σύνηθες. Τα φυσικά στοιχεία του ποιήματος κυριολεκτικά δημιουργούν τις βιοχημικές συνθήκες για θεραπεία και ενσυνειδητότητα (insight)». Ο γράφων το κείμενο μιλά για την "σαμανική διάσταση" της ποίησης, και συνεχίζει «Αρχισα να βρίσκω την ποίηση συναρπαστική όχι πρώτιστα για την λογοτεχνική της αξία, όσο σαν ένα δυνατό θεραπευτικό ίαμα που ξεκλειδώνει τον πλούτο της εσωτερικής ζωής».