Ενα ιστολόγιο εξερεύνησης στο χώρο της εναλλακτικής θεραπευτικής


Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

Ανθοϊάματα και Συστημική Αναπαράσταση: Chicory και η Εμπλοκή στο Ανήκειν

 


Το Chicory (κιχώριο, πικροράδικο) είναι ίσως από τα πιο κοινά αγριολούλουδα, ή μάλλον "ζιζάνια", σε ολόκληρη την εύκρατη ζώνη του πλανήτη μας. Εχει ρίζα βαθιά και πασσαλώδη, θεόπικρη (φτιάχνουν υποκατάστατο καφέ από αυτήν), γερά  στελέχη παντός καιρού, και άνθη γαλάζια... Αν τα λουλούδια "μιλούν για την αγάπη", καθώς λένε οι ποιητές, τα λουλούδια του chicory μιλούν για μία απολύτως ουράνια, θα λέγαμε και θεϊκή αγάπη. Ο ουρανός (μέσα από το χρώμα του άνθους) μας παραπέμπει στην άπλα και στην ελευθερία, στο χωρίς όρους και όρια, στο απέραντο και το ευγενές συγχρόνως. Τα ανθοϊάματα, όμως, μας δόθηκαν για να μετασχηματίσουμε τη σκιά μας σε φως: η σκιά που φωτίζει λοιπόν αυτό το άνθος, ως ανθοϊαμα, είναι: η διάθεση να κρατήσουμε τους αγαπημένους μας κοντά μας πάση θυσία (τα άνθη με το ουράνιο χρώμα δεν έχουν μίσχο!!!) με κάθε μέσο και τρόπο (με δωροδοκίες, απειλές, φανερή ή αφανή χειραγώγηση, παθητική επιθετικότητα κτλ). Λέμε κάποτε οι ανθοθεραπευτές (χαριτολογώντας αλλά όχι πολύ) οτι είναι το ίαμα για την "Ελληνίδα μάνα" και για τις απανταχού "drama queens". 


Η διάθεση να κρατήσουμε κοντά μας τους αγαπημένους μας είναι φυσική και απολύτως κατανοητή, εννοείται. 'Ολοι την έχουμε νιώσει. Τι συμβαίνει όμως σε έναν άνθρωπο όταν, μέσα στη φυσική διαδικασία της ενηλικίωσής του, έρχεται η ώρα να ζευγαρώσει; 'Η, να κάνει μία στενή φιλία με έναν άνθρωπο έξω από τα πλαίσια της πατρικής/μητρικής του οικογένειας; Πολύ συχνά, ειδικά στις χώρες με μεσογειακή κουλτούρα, βλέπουμε κυρίως μητέρες οι οποίες εχθρεύονται τις  στενές φιλίες ή/και τις ερωτικές σχέσεις των παιδιών τους, θέλοντας να τα κρατήσουν "στην ποδιά τους". Κάποιες, μάλιστα, τα καταφέρνουν με διάφορα τεχνάσματα: είτε ενσταλάζοντας από νωρίς ενοχές στα παιδιά τους είτε (αν οι προσωπικότητες των παιδιών δεν είναι πολύ επιρρεπείς σε ενοχές) με τεχνάσματα παθητικής επιθετικότητας ή άλλου τύπου χειραγώγησης. Είναι γνωστό τοις πάσι το λεγόμενο "πεθερικό μίσος" από την πεθερά στη νύφη (ή, σπανιότερα, στο γαμπρό), και όλοι μας έχουμε ακούσει ιστορίες (κυρίως) μητέρων που διεκδικούν την αποκλειστικότητα και την αφοσίωση των παιδιών τους σε βάρος της συζυγικής τους σχέσης.

φωτογραφία αλιευμένη από το διαδίκτυο

Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν στο παιδί τους να ανήκει στο νέο σύστημα που δημιούργησε (ή θέλει να δημιουργήσει) είτε αυτό λέγεται ζευγάρι, είτε οικογένεια, είτε μία στενή φιλία. Ο Μπερτ Χέλλινγκερ, εμπνευστής της Συστημικής Αναπαράστασης, στην "Κρυφή Συμμετρία της Αγάπης", μίλησε για τις 'τάξεις της αγάπης' στα οικογενειακά συστήματα: το ανήκειν, τον δεσμό, το δούναι-λαβείν, την ιεραρχία (πρέπουσα θέση μέσα στο σύστημα), και τον σεβασμό. Τα οικογενειακά συστήματα διευρύνονται όταν ένα παιδί μεγαλώνοντας θελήσει να δημιουργήσει ένα νέο, δικό του σύστημα - και το νέο αυτό σύστημα θα πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι του παλαιού οικογενειακού, γιατί έτσι είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. 'Ετσι, η κόρη του μπαμπά και ο γιός της μαμάς θα ανήκουν πλέον ο ένας στον άλλον εφόσον γίνουν ζεύγος.

Η εμπλοκή δημιουργείται όταν ο γονέας διεκδικεί (με οποιοδήποτε τρόπο) το παιδί του εμποδίζοντας το νέο ανήκειν, και τελικά, την ενηλικίωσή του. Εχουν παρατηρηθεί και πιο ακραία φαινόμενα, να μην θεωρούνται μέλη της ευρύτερης οικογένειας οι σύζυγοι (ή/και τα παιδιά-εγγόνια) και να μην προσκαλούνται σε οικογενειακές τελετές (τραπέζια ονομαστικών εορτών των γονέων, κηδείες, κτλ). Εχουν γραφτεί σελίδες επί σελίδων για την ψυχολογία τέτοιων γονέων, τις αιτίες του φαινομένου, το περίφημο "σύνδρομο της ελληνικής οικογενειακής πολυκατοικίας", τις δυσλειτουργίες της νέας οικογένειας κτλ. Η Συστημική Αναπαράσταση αυτό το φαινόμενο θα το κατέτασσε στις εμπλοκές του ανήκειν.


Φυσικά η οικογένεια δεν είναι το μοναδικό πεδίο όπου βλέπουμε τέτοιες εμπλοκές (αν και, καθώς φαίνεται, όλα από κάπου εκεί πηγάζουν). Το φαινόμενο παρατηρείται και στις φιλικές σχέσεις, και όχι μόνο στα παιδιά. Οι εκπαιδευτικοί συχνά παρατηρούν φιλίες μικρών παιδιών να 'χαλούν' επειδή το ένα μέλος της φιλίας αποφάσισε να διευρύνει τον κύκλο των φίλων του, οπότε ο/η κολλητός/η τον διεκδικεί ή τον απορρίπτει όταν δεν καταφέρνει να έχει την αποκλειστικότητά του. Το ζήτημα της αποκλειστικότητας στις ερωτικές σχέσεις είναι μάλλον ακανθώδες, και άπτεται πολλών ειλικρινών συζητήσεων περί κοινής συναίνεσης, αλλά η χειραγώγηση και η παθητική επιθετικότητα παρατηρούνται πολύ συχνά και στις πιο μονογαμικές των σχέσεων.

Πρόκειται ακριβώς για το πεδίο που βοηθά και εξισορροπεί το ανθοϊαμα Chicory. Τα γαλάζια-ουρανί ανθάκια του, τα χωρίς μίσχο, ανοίγουν για ελάχιστες πρωινές ώρες και μετά κλείνουν - χάνονται. Το μάθημά του είναι αυτό: "αν με θέλεις τόσο κοντά σου που δεν μου δίνεις ούτε μίσχο δικό μου, θα φύγω γρήγορα, δεν θα ανθίσω για πολύ. Αγάπα με όπως μας αγαπά ο ουρανός, ελεύθερα και χωρίς όρους". Το ίαμα αυτό μας διδάσκει οτι η αληθινή αγάπη δίνεται ελεύθερα χωρίς όρους και αφύσικες δεσμεύσεις. Η αγάπη είναι ιερή, και το ιερό μπορεί να ανθίσει μόνο σε περιβάλλον ελευθερίας: όπως ακριβώς οι μικροί άνθρωποι που φέρνουμε στον κόσμο, και οι φίλοι μας.



Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Πνευματική Παράκαμψη

 Μαθητεύοντας εδώ και τόσα χρόνια σε διάφορους 'πνευματικούς χώρους' έχω γίνει μάρτυρας του εξής φαινομένου: άνθρωποι προχωρημένοι στο 'πνευματικό μονοπάτι', γνώστες φιλοσοφιών, ανώτερων διδασκαλιών και θεωριών, οι οποίοι διεκδικούν για τον εαυτό τους τον τίτλο του μεταφυσικού ή πνευματικού δασκάλου (είτε με αυτούς τους όρους είτε με άλλους, πιο "ταπεινούς" τρόπον τινά), να ζουν μία ζωή τελείως αλλιώτικη από αυτά που πρεσβεύουν. Να κάνουν πνευματικές διαλέξεις, να έχουν "μαθητές", να γράφουν περί αποκρυφισμού και πνευματικότητας στις διάφορες ομάδες τους στα κοινωνικά δίκτυα, να ποστάρουν "αγάπη και φως" στο facebook, και συγχρόνως οι προσωπικές και οι κοινωνικές τους σχέσεις να πάσχουν: από έλλειψη ενσυναίσθησης, από κοινωνική νοημοσύνη, τελικά από έλλειψη ενσυνειδητότητας (συνειδησιακής ενημερότητας). Έτσι βλέπουμε εναλλακτικούς θεραπευτές να ασπάζονται κρυπτοφασιστικές ιδεολογίες, μεταφυσικούς δασκάλους να δημιουργούν 'αυλές θαυμαστών', και άλλα πολλά λυπηρά.

Είναι ένα φαινόμενο υπαρκτό και πολύ διαδεδομένο, για δύο πιθανούς λόγους: σήμερα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι άνθρωποι  συνδέονται οριζόντια, κάτι που επιτρέπει μεγαλύτερη ορατότητα, και επίσης η πνευματική γνώση είναι πιο εύκολα διαθέσιμη. Μέσα στα τελευταία 10 και κάτι χρόνια, στην Ελλάδα, τα σεμινάρια του ενός ή του άλλου brand πνευματικότητας δίνουν και παίρνουν, καθώς η ανθρωπότητα κάνει μία στροφή  μακριά από την πρότερη λατρεία της ύλης. Η πνευματικότητα υπόσχεται γαλήνη ("νιρβάνα" κτλ), αυτογνωσία (με σεμινάρια, διαλογισμούς, κτλ), βαθειά κατανόηση, καλή υγεία (άπειρες τεχνικές εδώ), επικοινωνία με "ανώτερα όντα" και προφητείες (αγγέλους, εξωγήινους, δασκάλους, κτλ), ευκολία ενίοτε στην καθημερινή ζωή ("προσκάλεσε την αφθονία στη ζωή σου"), ενίοτε και έλεγχο των γύρω συνθηκών ζωής ("μαγνήτισέ το στη ζωή σου με 'το μυστικό'") και άλλα τέτοια. Τα σεμινάρια που κυκλοφορούν δεν διαφημίζουν την ηθική διαβίωση (right livelihood), ή την συμπονετική μη-βίαιη επικοινωνία, ή την δημοκρατική λήψη αποφάσεων, ή την υπεράσπιση των φυσικών πόρων από την λεηλασία, κτλ. Αυτά ενέχουν  κίνδυνο, μόχθο και ηθικά διλήμματα, και δεν πουλάνε (ούτε πνευματική μούρη, ούτε εισιτήρια). 'Ετσι, βλέπουμε ανθρώπους που υποχρεώνουν τους υπαλλήλους τους να εργάζονται με συμβάσεις δουλείας και μισθούς πείνας, ή να υπερχρεώνουν το δημόσιο σε στημένους διαγωνισμούς, να γίνονται ένθερμοι οπαδοί των τάδε και τάδε δασκάλων πνευματικότητας και σεμιναρίων αυτογνωσίας, και να αυτοπλασάρονται ως 'πνευματικοί'. Κάπου ως κοινωνία έχουμε πάθει κάποια σύγχυση, πιθανώς, για την έννοια της πνευματικότητας (όπως τουλάχιστον την φανταζόμαστε οι παλαιότεροι).

Φαίνεται, όμως, τελικά, οτι το φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τζων Γουέλγουντ (αμερικάνος ψυχοθεραπευτής της διαπροσωπικής ψυχολογίας) εφηύρε τον όρο 'πνευματική παράκαμψη' (spiritual bypassing). Με τα δικά του λόγια "πνευματική παράκαμψη είναι η τάση να χρησιμοποιούμε πνευματικές ιδέες και πρακτικές για να παρακάμψουμε ή να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε άλυτα συναισθηματικά θέματα, ψυχολογικά τραύματα, και ημιτελή αναπτυξιακή εργασία". 'Εκτοτε και άλλοι στοχαστές και shadow workers έχουν γράψει για το φαινόμενο αυτό. 

Η προσευχή, ο διαλογισμός, οι πνευματικές πρακτικές είναι σημαντικές πειθαρχίες και βοηθήματα προκειμένου να εναρμονιστούμε με τον εσώτερο εαυτό μας και τον σκοπό της ζωής μας. Εάν όμως αυτά δεν συνοδεύονται με αντίστοιχη εργασία στον διαπροσωπικό τομέα, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας δηλαδή, είναι έως και άχρηστα. Γιατί τι νόημα έχει να προσεύχεσαι για κάποιον όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς τον θυμό σου απέναντί του όταν συζητάτε; Τι νόημα έχεις να κάνεις όμορφους διαλογισμούς όταν αρνείσαι να αποδεχτείς το γήρας ή το θάνατο; Τι νόημα έχει να φτιάχνεις όμορφους βωμούς με άνθη και κρυστάλλους στο δωμάτιό σου και να οργίζεσαι παθητικά (χωρίς ανάληψη δράσης) για τα στραβά του κόσμου; Τι νόημα έχει να διδάσκεις μεταφυσικές θεωρίες και να καταπιέζεις τις πραγματικές σου ανάγκες για σωματική εγγύτητα και τρυφερότητα;

Η ζωή δεν είναι μαύρο-άσπρο, έχει άπειρες αποχρώσεις χρωμάτων ενδιάμεσα. Δεν είμαστε μόνοι μας: αλληλεπιδρούμε διαρκώς με τα πάντα γύρω μας, η κάθε μας κίνηση και λόγος τροποποιούν το περιβάλλον μας με φανερό ή αφανή τρόπο. Δεν υπάρχει, νομίζω, τίποτα πιο πνευματικό από την αποδοχή της ζωής ως έχει.

Νομίζω έχει έρθει η ώρα να δούμε τους εαυτούς μας ως έχουν. Να αποδεχτούμε και να φωτίσουμε πρώτα τα δικά μας σκοτάδια και τον δικό μας πόνο πριν επιχειρήσουμε να αναλάβουμε τα σκοτάδια και τους πόνους των άλλων. Να αποδεχτούμε τις αληθινές μας ανάγκες και να τις εκφράσουμε, να συμπονέσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, και να αποδεχτούμε οτι κατέχουμε μόνο ένα μικρό, δικό μας, κομμάτι της αλήθειας: για να μπορέσουμε να τη δούμε ολόκληρη θα πρέπει να αποδεχτούμε τα κομματάκια της αλήθειας των άλλων. Αυτό ενίοτε πονάει, και εκεί αντιστεκόμαστε. Στα δύσκολα, η πνευματικότητα βοηθά, αλλά είναι εύκολο να τη χρησιμοποιήσουμε ως παυσίπονο ευρέως φάσματος και να αποκοπούμε από την πραγματικότητα της ζωής.

Ο άνθρωπος που κάνει πνευματική παράκαμψη δεν αποδέχεται οτι πονάει, οτι έχει ανάγκες, οτι θυμώνει ή ζηλεύει, δεν αποδέχεται οτι είναι εγωιστής, μικροπρεπής, άπληστος, ή ψεύτης. Όλα αυτά τα κρύβει θαυμάσια κάτω από το χαλί της πνευματικότητας, γιατί δεν τα αντέχει, δεν μπορεί να δει τις πολύ ανθρώπινες ανάγκες που βρίσκονται πίσω από τις ανάρμοστες συμπεριφορές του και τους χαρακτηρισμούς που του προσδίδουν. Ντρέπεται. Η ντροπή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο φόβος οτι δεν είμαστε άξιοι να αγαπηθούμε. Ίσως αυτή να είναι η αξία της αγάπης ως αυτο-συμπόνοια: αποδεχόμενοι τον εαυτό μας ως έχει, "με τα φλούδια και τα κουκούτσια του" που έλεγε και ο ποιητής,  είναι πολύ ευκολότερο να αποδεχτούμε τους γύρω όπως είναι, χωρίς κρίσεις ή φαντασιώσεις. Και χωρίς τα δεκανίκια της πνευματικής παράκαμψης.




Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2021

Οι σοφοί της φυλής

 Μέσα στα τελευταία 20 χρόνια οι κοινωνίες των ανθρώπων (αλλά και των μη ανθρώπινων όντων) του πλανήτη μας περνούν τεράστιες αλλαγές. Εχει διαφανεί πλέον οτι η απόσταση που διανύσαμε απομακρυνόμενοι από τη φύση (την έξω και την μέσα) είχε σαν αποτέλεσμα την ραδγαία κατάρρευση των οικοσυστημάτων που μας συντηρούν, την καταλήστευση των φυσικών πόρων, αλλά και την διάλυση του κοινωνικού ιστού (στις δυτικές τουλάχιστον κοινωνίες). Και όλα αυτά, τα τόσο γνωστά και χιλιοειπωμένα, είχαν μία πληθώρα παρενεργειών - οικολογικών, πολιτικών, κοινωνικών, και τελικά προσωπικών. Με λίγα λόγια, καθώς αρρωσταίνει η Γη και η κοινωνία αρρωσταίνουμε κι εμείς. Αυτό πιθανώς να είναι και το μήνυμα του διαβόητου ιού που μας ταλαιπωρεί από πέρσι.

Σαν άνθρωποι ζούμε λίγα χρόνια, σε σχέση με άλλα έμβια όντα (και σίγουρα σε σχέση με τον πλανήτη μας), και σπάνια προλαβαίνουμε να πάρουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας. Βλέπουμε τα πράγματα αποσπασματικά, μέσα στα όρια του χρόνου της ζωής μας, και αν είμαστε μελετηροί στο σχολείο μπορεί να μάθουμε και λίγη "ιστορία" - δηλαδή τα επιλεγμένα αφηγήματα κάποιων επιλεγμένων ιστοριογράφων και τα ευρήματα των αρχαιολόγων. Αν είμαστε μελετηροί, αν δεν μας εξαναγκάζουν να μαθαίνουμε απέξω ολόκληρα βιβλία (συνταγή εγγυημένη για την μετέπειτα λήθη), και αν μας ταιριάζει το μάθημα της ιστορίας. Και μερικά ακόμη "αν": για παράδειγμα, αν η ιστορία της δικής μας κοινότητας περιλαμβάνεται μέσα στα κυρίαρχα αφηγήματα, κτλ.

Σε παλαιότερες κοινωνίες, λιγότερο εξαρτημένες από τον γραπτό λόγο και την εικόνα, τον ρόλο του ιστοριογράφου τον έπαιζαν οι γεροντότεροι, γυναίκες και άντρες. Έχοντας ζήσει περισσότερα χρόνια και συσσωρεύσει εμπειρία και γνώση, μετέδιδαν στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους τις ιστορίες της κοινότητας. Ήταν οι μνήμονες, οι ιστορικοί, και οι παραμυθάδες της κοινότητας που παρέδιδαν τη σοφία της ζωής μαζί με την τεχνογνωσία της καθημερινότητας, τις κοινωνικές αξίες, τα παλιά τραγούδια, τις ιστορίες των οικογενειών, των ταξιδιών/μεταναστεύσεων, της ίδιας της ιστορίας της γης. Ετσι βλέπουμε οτι στις φυλές των Αβορίγινων της Αυστραλίας για παράδειγμα, σώζονται τραγούδια που μιλούν για ζώα και τοπία που υπήρχαν κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων (40-50 χιλιάδες χρόνια πριν). 

Η δυτική κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα είναι μία κοινωνία νέων, μία κοινωνία όπου οι γεροντότεροι/πρεσβύτεροι (οι "elders") εάν δεν κατέχουν κάποιο πολιτικό αξίωμα, μένουν στο περιθώριο της ζωής. Σπάνια τιμούνται για τη σοφία τους, σπάνια ερωτώνται για την εμπειρία τους, και στην καλύτερη περίπτωση φροντίζουν τα εγγόνια τους. Συχνά μένουν μόνοι, συχνά αποτελούν "βάρος" στα παιδιά τους (συχνότατα και λόγω χαρακτήρα και ιδεοληψιών), συχνά αναγκάζονται να συγχρωτίζονται άλλους της ηλικίας τους μέσα σε ιδρύματα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση έφερε περισσότερους παπούδες και γιαγιάδες μέσα στα σπίτια των πυρηνικών οικογενειών εξαιτίας του οτι χάθηκαν τα εισοδήματα των νεότερων, και πολλές οικογένειες επιβίωσαν χάρη στις συντάξεις. Σήμερα πολλοί πεθαίνουν μόνοι, μακριά από την αγκαλιά και την τελευταία ματιά των δικών τους.

Προφανώς και δεν είναι όλοι οι πρεσβύτεροι σοφοί. Προφανώς και πολλοί σημερινοί πρεσβύτεροι έχουν οι ίδιοι αποκοπεί από τις ρίζες τους (της σοφίας, της γης, των δικών τους προγόνων) και λίγο ζουμί έχουν να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές. Αλλά κάπου πρέπει να βρούμε ένα νήμα, αν θέλουμε να συνεχίζουμε να ζούμε σαν άνθρωποι.


Αυτό δεν είναι μόνο ανθρώπινο ζητούμενο, φυσικά. Πριν λίγα χρόνια διάβαζα ένα άρθρο για τους αφρικάνικους ελέφαντες, που ζουν σε μητριαρχικές κοινωνίες-αγέλες, και αποδεκατίζονται από τους λαθροκυνηγούς. Το πρόβλημα ξεκίνησε από το γεγονός οτι παρατηρήθηκαν αγέλες έφηβων ελεφάντων να επιτίθενται σε ανθρώπους (να εμφανίζουν γενικώς επιθετική και αντικοινωνική συμπεριφορά και ανάμεσά τους), και οι επιστήμονες αναρωτήθηκαν γιατί. Το άρθρο μιλούσε για το πώς χωρίς τις ελεφαντίνες-αρχηγούς να μεταδίδουν τους κοινωνικούς κανόνες συμβίωσης, οι νεαροί ελέφαντες δημιούργησαν αγέλες-συμμορίες που λειτουργούν αντικοινωνικά, όπως περίπου και οι νεανικές συμμορίες μέσα στις πόλεις, ανεξέλεγκτες από τους γεροντότερους.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο σοφό;

Ίσως είναι η ικανότητα να εξάγει τα μαθήματα από τις εμπειρίες της ζωής του, κάτι που σίγουρα δεν το έχουμε όλοι (αν και πιστεύω πως είναι μέσα στις εν δυνάμει ικανότητες όλων των όντων). Νομίζω πως είναι επίσης η "κατοχή" μίας ιερής γνώσης: μίας γνώσης που να συνδέει τον ίδιον τον άνθρωπο με την Πηγή του (γνώση των προγόνων, των θεών, των παραδόσεων, της ιστορίας), ή της γνώσης της φροντίδας και αποκατάστασης της υγείας. Γι αυτό και οι "μάγοι-σοφοί" και οι μαίες των φυλών κατέχουν τέτοια περίοπτη θέση στις πρωτόγονες κοινωνίες, γι αυτό και οι γιατροί στη σημερινή μας κοινωνία θεωρούνται λίγο ημι-θεοί (κι ας μην έχουν ακριβώς την επίγνωση της ιερότητας της γνώσης τους). Και από αυτό προκύπτει οτι ο σοφός δεν είναι ανάγκη να είναι πρεσβύτερος με την έννοια της ηλικίας, απαραίτητα. Σήμερα γνωρίζουμε βοτανοθεραπευτές και ψυχοθεραπευτές μεσήλικες που κάλλιστα θα λέγαμε "σοφούς" ή/και "πρεσβύτερους" με την έννοια αυτή.


Το σίγουρο είναι οτι μέσα στον κυκεώνα των ημερών που ζούμε, μέσα σε αυτή την (όπως φαίνεται) παράξενη μεταβατική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, χρειαζόμαστε τους πρεσβύτερους. Χρειαζόμαστε τους σοφούς της φυλής. Να μας ακούσουν, να μας μάθουν πώς να ακούμε, πώς να διαβάζουμε τα σημεία των καιρών, να μας μιλήσουν για τις δικές τους εμπειρίες - που μπορεί να μην μοιάζουν εξωτερικά με τις δικές μας (ποτέ μία εμπειρία δεν είναι ακριβώς ίδια με μία άλλη) - αλλά που ενδεχομένως να μας εμπνεύσουν, να μας κάνουν να σκεφτούμε βαθύτερα τα πράγματα. Χρειαζόμαστε τους σοφούς της φυλής για να πλουτίσουν την συνειδητότητά μας με την ιερή γνώση της θεραπείας της ανθρώπινης φύσης, για τη σοφία της υπομονής, των σταθερών τους αξιών, για την καλωσύνη της ματιάς τους σε έναν κόσμο σκληρότητας, αστάθειας, και αβεβαιότητας που διαρκώς αλλάζει.

*Σημείωση: Στο κείμενο χρησιμοποίησα το αρσενικό γένος (ο γεροντότερος, ο πρεσβύτερος, ο σοφός) αλλά σήμερα η εμπειρία λέει οτι οι γυναίκες κρατούν το νήμα της σοφίας της φυλής συχνότερα από ότι οι άντρες, απλά σπάνια αναγνωρίζεται μέσα στην πατριαρχική κοινωνία που ζούμε.


οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021

Εχινάκεια η πορφυρή.

κήπος Χαλανδρίου 2014

Ισως να είναι το πιο δημοφιλές βοτάνι μετά τη ρίγανη, ειδικά το χειμώνα. Μας έρχεται από την Αμερική, όπου οι αυτόχθονες Ινδιάνοι το χρησιμοποιούσαν για τα δαγκώματα των φιδιών και τον πονόλαιμο. Από τον 19ο αιώνα και μετά οι αμερικάνοι «Εκλεκτικοί» (μία σχολή βοτανικής ιατρικής που συνδύαζε τις υπάρχουσες βοτανοθεραπευτικές προσεγγίσεις, και γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα) την ενέταξαν πλήρως στη φαρέτρα της βοτανοθεραπείας. Είχε τέτοια επιτυχία ως βότανο που σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί στην άγρια μορφή της. Καλλιεργείται όμως εύκολα, είναι φυτό πολυετές και όμορφο, οπότε μπορούμε να το έχουμε στις γλάστρες και στους κήπους μας χωρίς ενοχές ότι το στερούμε από το φυσικό του οικοσύστημα. 

φωτογραφία από διαδίκτυο

Ανήκει στην οικογένεια των Σύνθετων (Asteraceae, Compositae), στην ίδια οικογένεια με τον ηλίανθο, την καλέντουλα, το ραδίκι, το μαρούλι, το χαμομήλι, την αχιλλεία, και άλλα 30-τόσες χιλιάδες είδη. Είναι ίσως η μεγαλύτερη βοτανική οικογένεια που διαθέτει ο πλανήτης μας. Τα είδη της οικογένειας αυτής είναι σημαντικά για τον άνθρωπο, τόσο από οικονομική όσο και από βοτανοθεραπευτική πλευρά. Το χαρακτηριστικό αυτής της οικογένειας είναι ότι τα άνθη τους φαίνονται ένα αλλά είναι στην πραγματικότητα πολλά: πολλά μικρά ανθίδια (disk florets) σε συγκεκριμένη γεωμετρική διάταξη (δύο σπείρες με την ακολουθία Φιμπονάτσι, η μία μέσα στην άλλη), και τα ανθίδια του εξωτερικού κύκλου (ray florets) έχουν ένα μεγάλο πέταλο – δίνοντας έτσι την εικόνα του ενιαίου. Η εικόνα της μαντάλας (mandala). 

φωτογραφία από διαδίκτυο

Ενεργειακά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι μας μιλούν για την έννοια της προσωπικότητας και της ατομικοποίησης: έχουμε πολλά στοιχεία, σε τάξη, που συγκροτούν ένα όλον. Το κάθε άνθος, φυσικά, εστιάζει σε μία διαφορετική πτυχή, σε ένα διαφορετικό θέμα που αντιμετωπίζει η προσωπικότητα. Η εχινάκεια ως βότανο ενεργοποιεί τον οργανισμό, είναι αντίδοτο για το δηλητήριο φιδιών – σταματάει τη δράση της υαλουρονιδάσης, ενός ενζύμου που διαλύει τα κύτταρα – και ενισχύει το ανοσοποιητικό όταν αντιμετωπίζει ιούς κρυώματος και στρεπτοκοκκικές μολύνσεις. Περισσότερα για την ιστορία και τη φαρμακευτική του δράση θα δείτε εδώ (https://botanologia.gr/echinacea-ena-apo-ta-simantikotera-votana-toy-planiti-mas/). 
φωτογραφία από διαδίκτυο


Σταματάω στο ότι σταματάει τη διάλυση (την αποδόμηση των κυττάρων, όπως αναφέρουν τα σχετικά εγχειρίδια), γιατί εδώ κάπου βρίσκεται και η ενεργειακή του δράση ως ανθοϊαμα. Όπως αναγράφεται στο Flower Essence Repertory (http://www.flowersociety.org/repertory-on-line.htm), η εχινάκεια βοηθάει «όταν αισθανόμαστε κατακερματισμένοι από ακραίο τραύμα ή κακοποίηση που έχει καταστρέψει την αίσθηση του Εαυτού (και) όταν απειλούμαστε από φυσική ή συναισθηματική διάλυση». Με απλά λόγια, όταν «νιώθουμε κομμάτια», μαζεύει τα κομμάτια μας! Μας επανασυναρμολογεί σε ένα όλον με τάξη και συνοχή. Μας ανασυγκροτεί. Επαναφέρει την ακεραιότητα του συστήματος, του οργανισμού μας, και αυτό είναι αναγκαίο για να μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά σε περαιτέρω προσβολές (είτε προέρχονται από ανθρώπους είτε από μικρόβια/ιούς). 

κήπος Χαλανδρίου 2013


Το τι μπορεί να συμβεί στον καθέναν μας που θα μπορούσε να διαταράξει αυτή τη συνοχή, εύκολα ίσως μπορούμε να το φανταστούμε: από το να μας σκυλοβρίσει ένας συνάνθρωπος σε μία ευάλωτη στιγμή μας, μέχρι το να βρεθούμε θύμα μίας τρομοκρατικής ενέργειας, πολέμου, βιασμού, κακοποίησης, να παραβρεθούμε σε μία σκηνή βίας και να ταραχτούμε βαθειά – όλα αυτά μέσα σε μία κοινωνία όπου η αίσθηση της προσωπικής μας ταυτότητας είναι επισφαλής και υπό απειλή ανά πάσα στιγμή (Οι άνθρωποι ψάχνουμε το ανήκειν μας μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία, και σήμερα με τις κατακλυσμιαίες αλλαγές στα επίπεδα αυτά το ανήκειν μας είναι υπό συνεχή διαπραγμάτευση. Χωρίς το στήριγμα του ασφαλούς ανήκειν είμαστε πολύ πιο ευάλωτοι στις προσβολές της συνοχής μας ως προσωπικότητες). 

φωτογραφία από διαδίκτυο


Οι ανθοθεραπευτές σε τέτοιες περιπτώσεις σκεφτόμαστε το λεγόμενο «ίαμα της διάσωσης» (rescue remedy/five flower formula) του Δρ. Μπαχ. Είναι το πιο διαδεδομένο ίαμα για τις περιπτώσεις ακραίου στρες, σοκ, και τραύματος. Το σύνθετο αυτό ίαμα όμως δεν περιέχει κανένα άνθος της οικογένειας των Σύνθετων, και το ζήτημα της θρυμματισμένης προσωπικότητας δεν αντιμετωπίζεται ως έχει, παρά μόνο έμμεσα. Το ανθοϊαμα της εχινάκειας δίνει ακριβώς αυτό το παραπάνω στοιχείο, της επανασυγκρότησης της προσωπικότητας. Μία θεραπευόμενη, η οποία δεν γνώριζε τα ιάματα που περιείχε το θεραπευτικό της μπουκαλάκι, περιέγραψε τη δράση του ως εξής: «έβλεπα τον εαυτό μου σαν ένα κιούπι σπασμένο κομμάτια, και ένα-ένα άρχισαν να επιστρέφουν στη θέση τους και να κολλάνε μεταξύ τους σαν παζλ, και έγινα πάλι ολόκληρη». 




κήπος Δράμας 2020


Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι τα κατεξοχήν ιάματα για την άμυνα, ή το αρραγές του ηλεκτρομαγνητικού μας πεδίου, τα ιάματα της αχιλλείας (λευκής, ροζ, και κίτρινης), ανήκουν στην ίδια οικογένεια με την εχινάκεια. Οι αχιλλείες προστατεύουν, αλλά όταν το κακό έχει γίνει, η εχινάκεια μας επανασυγκροτεί σε ένα ισχυρό δυναμικό όλον. Αυτό είναι που μας δίνει και τη δυνατότητα της επανασύνδεσής μας με αυτό που ονομάζουμε συχνά Ψυχή, ή Ανώτερο Εαυτό, ή Εγώ με κεφαλαίο Ε.

φωτογραφία από διαδίκτυο






Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020

Μία Αγία από το μέλλον

Η Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν γεννήθηκε το 1098 και πέθανε 81 ετών, στη Γερμανία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το έζησε ως μοναχή, και μάλιστα ως ηγουμένη μοναστηριού (μετά το θάνατο της δασκάλας και μέντορά της, οι μοναχές την εξέλεξαν παμψηφεί για ηγουμένη τους, παρά τις αντιρρήσεις του τοπικού επισκόπου). Από μικρή είχε οράματα, αλλά έφτασε 40 κάτι ετών για να πεισθεί (από την εσωτερική της φωνή) να τα καταγράψει. Από τη στιγμή που ξεκίνησε να γράφει δεν σταμάτησε καθόλου: (εικονογραφημένα) οράματα, συνταγές βοτανοθεραπείας, πραγματείες σχετικά με τη φύση της ασθένειας και της υγείας, μουσική (έχει καταγραφεί ως η πρώτη επώνυμη μουσουργός στην Ευρώπη), θεολογικές μελέτες, και αναρίθμητες επιστολές σε αυτοκράτορες, επισκόπους, και πάπες. Κάπου στα 60 της χρόνια ξεκίνησε να κάνει περιοδείες κηρύττοντας σε πόλεις και χωριά (πεζή και με άλογα!). Με το ιερατείο της εποχής της είχε διφορούμενες σχέσεις: τους ενοχλούσε ο οξύς καταγγελτικός της λόγος σχετικά με τις ατασθαλίες τους, αλλά την φοβόνταν και την σέβονταν για τη γνώση και τη σοφία της, και μέσω της επιστολογραφίας της επηρέασε την πολιτική της εποχής της. Παρότι στις μέρες της γυναίκες καίγονταν στην πυρά για λιγότερα, εκείνη κατάφερε να γίνει αποδεκτή τόσο για τα οράματα όσο και για τις θεολογικές της θέσεις, και φυσικά για τις πολιτικές της θέσεις - ισως επειδή αποποιήθηκε την "κυριότητα" των γραπτών της με την παραδοχή οτι "δεν προέρχονταν από εκείνη" αλλά από την θεϊκή καθαδήγηση που λάμβανε.
Πέρασαν αρκετοί αιώνες που το έργο της γυναίκας αυτής έμενε στην αφάνεια, γνωστό σε λίγους εκκλησιαστικούς μελετητές και άγνωστο στο ευρύτερο κοινό. Εγώ την "γνώρισα" από κάποιες αναφορές στο βιβλίο της Ηβελυν Αντερχιλλ "Μυστικισμός", και ακούγοντας την μουσική της στο youtube. Το 2009 βγήκε μία εξαιρετική ταινία της Μαργκαρέτε φον Τρότα με τον τίτλο "Vision - from the life of Hildegard von Bingen", την οποία είδα και ενθουσιάστηκα. Ψάχνοντας λιγάκι παραπάνω, ανακάλυψα οτι με την άνθιση του γυναικείου κινήματος στη δεκαετία του 1970, καθώς οι γυναίκες έψαχναν γυναικεία πρότυπα και γυναίκες που είχαν σημαδέψει την ιστορία της ανθρωπότητας, αναδύθηκε και η Χίλντεγκαρντ από την αφάνεια των αιώνων. Τα μουσικά της έργα άρχισαν να εκτελούνται συχνότερα και να γίνονται πιο γνωστά, και τα βιβλία της περί φυσικών θεραπειών άρχισαν να δημιουργούν σχολές "φυσικών θεραπειών" στην Ευρώπη και την Αμερική. Να σημειώσουμε εδώ οτι ήταν ίσως η πρώτη που μίλησε για θεραπεία της κατάθλιψης, της σχιζοφρένειας, και άλλων ψυχικών ασθενειών.
Τα οράματά της που περιγράφει στο "Scivias" και που εικονογραφήθηκαν είτε από την ίδια είτε από ταλαντούχους μοναχούς και μοναχές με τις δικές της οδηγίες, περιέχουν εικόνες που ιντριγκάρουν το σύγχρονο μάτι: μαντάλες, το κοσμικό αυγό, το κοσμικό δέντρο, τη σχέση μικρόκοσμου και μακρόκοσμου, και άλλες συμβολικές αναπαραστάσεις του κόσμου που δεν βλέπουμε συχνά στη δυτική εικονογραφία.
Πέραν της εκπληκτικής βιογραφίας της, αυτό που κάνει την Χίλντεγκαρντ μοναδική (για την εποχή, τη θέση, και την ιδιότητά της) θεωρώ οτι είναι η εμπειρία της πνευματικής γνώσης ως θηλυκή ποιότητα - η περιγραφή της θηλυκής όψης της θειότητας ως Σοφία, ήταν δυνατή και προκλητική για την εποχή της και όχι μόνο. "Ω Θεία Σοφία, υψιπετής Δύναμη, αγκάλιασέ μας με ανοιγμένα τα φτερά σου και μετάφερέ μας να γυρίσουμε παντού, επάνω, κάτω, και μέσα στον κόσμο... Αινείτε Αυτήν! Επισκοπεί όλων των ανθρώπων και όλων των πραγμάτων στον ουρανό και στη γη. Είναι ανεξήγητη για τους θνητούς. Είναι μαζί με το όλον και μέσα στο όλον. Μέγα το μυστήριό Της" (Scivias). Ένα από τα αγαπημένα της σύμβολα για την εξέλιξη της ψυχής του ανθρώπου είναι το δέντρο. "Η ψυχή είναι μέσα στο σώμα, όπως οι χυμοί βρίσκονται μέσα στο δέντρο. Η κατανόηση αναπτύσσεται μέσα στην ψυχή όπως πρασινίζουν τα κλαδιά και τα φύλλα του δέντρου. Αρα, ω άνθρωπε που θεωρείς οτι έχεις ορθή κατανόηση, κατάλαβε τι είσαι μέσα στην ψυχή σου", γράφει. Αυτό όμως που την κάνει πιο "σημερινή" από οτιδήποτε άλλο είναι η άποψή της οτι πρέπει να κοιτάξουμε προσεκτικά τη φύση για να καταλάβουμε τους εαυτούς μας - έβλεπε μία πνευματική συγγένεια ανάμεσα στον άνθρωπο και στη γη. "Η ψυχή είναι μία πνοή του ζώντος πνεύματος, και με εξαιρετική ευαισθησία διαπνέει ολόκληρο το σώμα για να του δώσει ζωή. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο αέρας κάνει τη γη να καρπίζει. Ο αέρας είναι η ψυχή της γης, που την υγραίνει και την πρασινίζει". Θεωρούσε οτι η γη είναι ιερή.
Αγία και "Doctor of the Church" ανακηρύχθηκε μόλις το 2012. Ίσως γιατί ακριβώς ήταν τόσο πολύ μπροστά από την εποχή της.

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Ανθοϊάματα και Συστημική Αναπαράσταση - Πρώτες Σκέψεις

Μη-Με-Λησμόνει

 Είναι λίγος καιρός που ασχολούμαι (ως θεραπευόμενη και εκπαιδευόμενη) με τη Συστημική Αναπαράσταση (ΣΑ), μα είναι ένα σύστημα που με έχει κερδίσει. Πρόκειται για μία προσέγγιση οικογενειακής/διαγενεακής αρωγής (ή θεραπείας) που ξεκίνησε από τον Μπερτ Χέλινγκερ ("Η κρυφή συμμετρία της αγάπης") και οι θεωρητικές της βάσεις έλκουν από τη θεωρία των συστημάτων, τη θεωρία των μορφογενετικών πεδίων, την θεραπεία Gestalt, και τον Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP). Το βλέπω να συνδέεται τόσο με την Περμακουλτούρα, με το Dragon Dreaming, και με την Ανθοθεραπεία, που έρχεται και αρμόζει θαυμάσια με τον τρόπο της σκέψης και την πρακτική της ζωής μου. Παραθέτω κάποιες πρώτες σκέψεις, για την σχέση της ΣΑ με την πρακτική της Ανθοθεραπείας.

Με την βοήθεια της Συστημικής/Οικογενειακής Αναπαράστασης, συνειδητοποιούμε τις συστημικές παραμέτρους του προβλήματός μας και οδηγούμαστε (μέσω του συμβολικού/κβαντικού επιπέδου) στην απελευθέρωσή μας από τα νοσηρά δεσμά του οικογενειακού μας συστήματος. Η ΣΑ διερευνά τις εμπλοκές που ενυπάρχουν μέσα στην οικογένεια και εκφράζονται με δυσάρεστους τρόπους στη ζωή μας σαν επαναλαμβανόμενα μοτίβα, και αποκαθιστά τις υγιείς "Τάξεις της Αγάπης". Με άλλα λόγια, στόχος είναι να αποκατασταθεί η ομαλή ροή της ενέργειας της αγάπης τόσο μέσα στο σύστημα όσο και μέσα στον άνθρωπο (που προσέρχεται σε θεραπεία), μια που ο κάθε άνθρωπος είναι συνδεδεμένος με ένα ή περισσότερα συστήματα (οικογένεια, επάγγελμα, κτλ).

Η Ανθοθεραπεία μας βοηθά σε ένα πρώτο επίπεδο να ανακουφιστούμε από ψυχικές δυσκολίες και αναταράξεις, ενθαρρύνει τον εσωτερικό μας διάλογο, και τελικά βοηθά να συνδεθούμε με αυτό το βαθύ αιώνιο στοιχείο του εαυτού μας (που κατά καιρούς έχει ονομαστεί Ψυχή, Ατμαν, Ανώτερος Εαυτός, εν ημίν Θεός, Πνεύμα κτλ) προκειμένου να ζήσουμε μία ζωή ελεύθερη, δημιουργική, και με νόημα. Τα ανθοϊάματα τροποποιούν ήπια την ψυχική μας διάθεση ώστε η νοοτροπία μας να ενναρμονιστεί με τις επιταγές της Ψυχής/Ατμαν/Πνεύματός μας. Ο δρ.Μπαχ δημιούργησε ένα σύστημα 38 ανθοϊαμάτων (γνωστά ως Ανθοϊάματα Μπαχ), και αργότερα οι επίγονοί του προχώρησαν στην δημιουργία πολλών ακόμα. Κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο εκατοντάδες ανθοϊάματα, για πλείστες όσες εκφάνσεις και μοτίβα του ανθρώπινου ψυχισμού.

Οι κοινές λέξεις εδώ είναι η ελεθερία/απελευθέρωση, σύστημα, και μοτίβα. Πρόκειται δηλαδή για δύο θεραπευτικές μεθοδολογίες (healing modalities) που αποτελούν συστήματα τα οποία επιδιώκουν να μας ελευθερώσουν από τα δεσμά των βλαβερών μας μοτίβων (συμπεριφοράς, νοοτροπίας, ζωής). Ενα άλλο κοινό στοιχείο είναι η προσέγγιση στο ασυνείδητο βαθύ τραύμα - και οι δύο μεθοδολογίες είναι σε θέση να ανασύρουν και να αποκαλύψουν το τραύμα (το οποίο κυβερνά τη ζωή μας 'από τις κουίντες') προκειμένου να το νοηματοδοτήσουν.

Flower of Life Seed Mandala

Διερευνώντας το ποιά ανθοϊάματα και σε ποιά φάση της ΣΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, ως πρώτες σκέψεις μου ήρθαν τα εξής:

Κατά τη διάρκεια μίας Αναπαράστασης, ο ενδιαφερόμενος/θεραπευόμενος κάποιες φορές δυσκολεύεται να δει και να κατανοήσει τα τεκταινόμενα. Το ίαμα που θα μπορούσε εδώ να χρησιμοποιηθεί είναι το Chestnut Bud (Bach), το οποίο μας φέρνει σε ενάργεια στο εδώ και στο τώρα, και βοηθά την εσωτερική ενημερότητα. Αλλο ένα ίαμα που ενδεχομένως να βοηθά εδώ είναι το ίαμα της σημύδας (Silver Birch, Findhorn Essences), που μας βοηθά να βλέπουμε τα πράγματα "με νέα μάτια", μας βοηθά να βλέπουμε πράγματα που δεν βλέπαμε πριν, προκειμένου να έχουμε νέες συνειδητοποιήσεις ('aha moments').

Αλλα ιάματα-καταλύτες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είναι το Holly (Bach). Το ίαμα αυτό μας εναρμονίζει με την ενέργεια (μας ανοίγει στην εμπειρία) της συμπαντικής αγάπης, όπου δεν υφίσταται θυμός, ευερεθιστότητα, triggering, ζήλεια, φθόνος, ανταγωνιστικότητα, κακία κτλ. με τη βοήθεια του ιάματος αυτού μπορούμε να σταθούμε σε ένα υψηλότερο σημείο και να δούμε τη δύσκολη εμπειρία μας ως φαινόμενο, με τα μάτια της αγάπης (αποδοχής, συμπερίληψης, συμπόνοιας), όπου όλοι χωράμε.


Μία διαδικασία ΣΑ μας συνδέει σχεδόν αναπόφευκτα με τους προγόνους μας, και τη σχέση που έχουν τα μοτίβα της ζωής μας μαζί τους. Σαν κοινωνία έχουμε εξορίσει τους προγόνους μας σε ένα ηλεκτρικό καντηλάκι σε ένα νεκροταφείο, και (στην καλύτερη περίπτωση) μερικές επιμνημόσυνες τελετές ανά εξάμηνο ή χρόνο. Πολλοί από μας δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους προγόνους μας, έχοντας ξεριζωθεί από την πάτρια γη σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Ενα ίαμα που θα μπορούσε να εγκαταστήσει καλύτερα μία σχέση μαζί τους είναι το Μη-Με-Λησμόνει (Forget-me-not, FES, και Pegasus Products). Το ίαμα αυτό διεγείρει τα σημεία εκείνα του εγκεφάλου μας που είναι υπεύθυνα για την βαθύτερη κατανόηση του "πέραν" κόσμου, και η σταθερή του χρήση μας βοηθά να συνδεθούμε με τις "καρμικές" μας σχέσεις/συνδέσεις με ανθρώπους που δεν ζουν πια. Παράλληλα δίνει και μία αίσθηση ασφάλειας σε σχέση με το φαινόμενο του θανάτου (συχνότατα δίνεται σε ανθρώπους που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα προκειμένου να συναισθανθούν οτι "δεν χάθηκαν" και οτι μπορούν να παραμείνουν συνδεδεμένοι και αγαπημένοι ασχέτως πεδίου ύπαρξης).

Συνδεόμενοι με τους γονείς μας, διερευνούμε τη σχέση μας με το μητρικό και το πατρικό πρότυπο. Η διαταραχή αυτή της σχέσης ενδέχεται να είναι στη βάση των προσωπικών μας προβλημάτων. Ενα ίαμα που βοηθά στην επανόρθωση της σχέσης μας με το πατρικό πρότυπο είναι ο Ηλίανθος (Sunflower, FES) τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες. Ο ηλίανθος συμβολίζει τον "πατέρα-ήλιο" που κατά την ωρίμανσή του (όταν καρποφορεί) στρέφεται προς τα κάτω και αποτίει φόρο τιμής στη γη. Αλλο ένα ίαμα εδώ θα μπορούσε να είναι το Vine (Bach). Πρόκειται για μία yang ποιότητα/ιδιοσυγκρασία, που στην φωτεινή της έκφανση εκφράζεται με τον δυναμισμό του ανθρώπου που σε μια έκτακτη ανάγκη μπορεί να πάρει τις σωστές αποφάσεις και να γίνει στήριγμα και οδηγός των γύρω του, αλλά στην σκοτεινή της 'ανισόρροπη' έκφανση μπορεί να γίνει τύραννος, νταής, ή αυταρχικός. Το τελευταίο ίαμα που σκέφτομαι για την αποκατάσταση της σχέσης με το πατρικό πρότυπο είναι το Mountain Pride (FES). Πρόκειται για το αρχέτυπο του (ειρηνικού) πολεμιστή που μπορεί να υποστηρίξει τα ιδανικά, τις ιδέες, και τα δικαιώματά του, και δε δειλιάζει να μιλήσει την αλήθεια του.

Πολλοί άνθρωποι βιώνουν δυσκολία να συνάψουν σχέσεις βαθειάς εγγύτητας, και συχνότατα αυτό αφορά στο λεγόμενο τραύμα πρόσδεσης (bonding trauma) με τον πρώτο άνθρωπο που συναντάμε στη ζωή μας: τη μητέρα. Παρότι ο Μπερτ Χέλινγκερ έχει γράψει πως και μόνο που μας γεννάει η μητέρα μας τα "δίνει όλα", είναι συχνό φαινόμενο να έχουμε αφομοιώσει in utero την αμφιθυμία της να τεκνοποιήσει, ή τον δικό της πόνο, και αυτό ως μωρά το βιώνουμε ωε διακοπή της αγάπης της. Για το τραύμα αυτό ενδείκνυται το ίαμα Evening Primrose (FES). Μας δίνει την αίσθηση οτι ξαναγεννιόμαστε, αυτή τη φορά αγαπημένοι και επιθυμητοί. Αλλο ίαμα που ενδείκνυται για την αποκατάσταση της σχέσης με τη μητέρα είναι το Mariposa Lily (FES). Και αυτό, αλλά με άλλο μηχανισμό, μας συνδέει με το αρχέτυπο της μητέρας (είτε είμαστε ή θέλουμε να γίνουμε μητέρες, είτε ως παιδιά μητέρων). Μας θυμίζει οτι μπορεί η μητέρα μας να ήταν απούσα ή κακοποιητική, 'ατελής' όπως όλοι οι άνθρωποι της γης, αλλά η ψυχή μας μπορεί να θεραπευτεί από την επαφή μας με το αρχέτυπο της Μάνας. Ιαμα συμφιλίωσης με τη γυναικεία φύση είναι επίσης και η Ροδιά (Pomegranate, FES και Pegasus Products), που δίνει ώθηση στη γυναικεία δημιουργικότητα (είτε στον τομέα της τεκνοποίησης είτε σε οποιοδήποτε τομέα θελήσει μία γυναίκα να εκδιπλώσει τη δημιουργικότητά της) αλλά και ξεκαθαρίζει το τοπίο των προτεραιοτήτων μίας γυναίκας.

Τα συστήματα λειτουργούν καλά όταν το κάθε στοιχείο τους βρίσκεται στη σωστή του θέση. Εάν αλλάξει θέση (πχ το παιδί σφετεριστεί τη θέση του γονέα μέσα στο σύστημα, αναλαμβάνοντας ευθύνες που ανήκουν στους γονείς), το σύστημα διαταράσσεται και δημιουργείται εμπλοκή. Συχνά συμβαίνει ένας συντονιστής ΣΑ να ζητά από έναν εκπρόσωπο να υποκλιθεί στους γονείς του, δίνοντάς τους έτσι τη θέση που τους αρμόζει (και παίρνοντας την σωστή δική του). Χρειάζεται αρκετή ταπεινοφροσύνη για να αποδεχτούμε την σωστή μας θέση, γιατί ενδεχομένως να έχουμε βασίσει την αυτοεκτίμησή μας στο γεγονός οτι "ξεπεράσαμε" τους γονείς μας και βρεθήκαμε "ψηλότερα" από αυτούς. Ενα ίαμα που μπορεί να βοηθήσει εδώ είναι το Βατραχάκι (Buttercup, FES).


Πέραν όλων αυτών των ιαμάτων, που βοηθούν σίγουρα τον ενδιαφερόμενο/θεραπευόμενο με τη μεθοδολογία της ΣΑ, μπορεί και ο συντονιστής/θεραπευτής να βοηθηθεί στο έργο του. Η μέχρι σήμερα εμπειρία μου έχει δείξει οτι ο συντονιστής/θεραπευτής μπορεί να κρατά "στεγανότερο" το δικό του πεδίο με τη βοήθεια του ιάματος AURA (yarrow, pink yarrow, golden yarrow, walnut, echinacea). Το ίαμα αυτό δεν είναι μόνο για την προστασία του ηλεκτρομαγνητικού μας πεδίου από τις όποιες περιβαλλοντικές (ή ανθρώπινες) προσβολές/διαταραχές, αλλά μας δίνει και την επίγνωση/ενημερότητα του δικού μας πεδίου. Βοηθά  τους ιδιαίτερα ευαίσθητους ανθρώπους να διατηρούν το πεδίο τους αλώβητο και σταθερό.

Η διερεύνηση των σχέσεων Ανθοθεραπείας και Συστημικής Αναπαράστασης συνεχίζεται.



Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Το Πνεύμα στην Ακρη της Θάλασσας

 


Οκτώβρης. Η θάλασσα γαλήνια, αλλά το εκμαγείο της παραλίας δείχνει πρόσφατα μεγάλα κύματα. Σε αυλακώσεις της αμμουδιάς μαζί με τα χνάρια από τα περπατήματα των γλάρων ασπρίζουν ζώνες από αμέτρητα κοχύλια, που μετέφερε το κύμα.

Κοχύλια, το εξωτερικό, σκληρό, προστατευτικό κέλυφος θαλάσσιων ασπόνδυλων οργανισμών (διάφορα είδη μαλακίων), των οποίων και αποτελεί μέρος του σώματος τους.

Παίρνω στην παλάμη μερικά από τον τεράστιο αριθμό που βλέπω στα πόδια μου.

Ποιο πρώτο να θαυμάσω πρώτο; Ποικιλία μεγεθών, αρχιτεκτονικών σχεδίων με συνδυασμούς γραμμώσεων καμπυλών προς ένα ιδεατό κέντρο, ακτινοειδών και χρωματικών στιγμάτων. Αναμίξεις χρωμάτων. Το καφέ με το ροζ - μωβ και το μπλε πάνω στο άσπρο λαμπερό του κελύφους, που σπινθηρίζει στις πλάγιες ακτίνες της δύσης.



Τα «σπίτια» των μαλακίων! Σπάνια απόλαυση Αρμονίας και Αισθητικής. Γι’ αυτόανά τους αιώνες έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων. Ακόμα υπήρξαν περιοχές όπου χρησιμοποιούνταν επίσης και ως είδος χρήματος.

Η επαφή! Ανυπολόγιστος αριθμός από μικρά ζωάκια που υφαίνουν το σώμα τους με την αρμονία του Σύμπαντος.

Πώς προμηθεύονται τις ουσίες αυτών των χρωμάτων και των σχημάτων, όπως είναι αποτυπωμένα στην πάλλευκη παλέτα τους;

Ποιος δάσκαλος τους δίδαξε την αισθητική και την τεχνική της ανάμιξης των χρωμάτων.

Ποιος τα οδηγεί στον στροβιλισμό του ασύμμετρου χορού τους γύρω από ένα ιδεατό κέντρο, όπου αφήνουν τα αχνάρια των βημάτων τους; Ασύμμετρες μορφές, σπειροειδείς στην κορυφή ενός ιδεατού κώνου, που μόνο μάτια ενός πνεύματος διακρίνουν στον αιθερικό κόσμο.

Ποια ηλεκτρονική τεχνική κατέγραψε στο DNA τους αυτή τη σοφία που τους καθοδηγεί;

Αμέτρητες ακτίνες φωτός, Άγγελοι σταλμένοι από το Αρχαγγελικό Αρχέτυπο του είδους εισέρχονται στην ύλη και παράγουν τόσες ζωές. Ύστερα αποσύρονται στην πηγή τους και πάλι ξανάρχονται. Η κλίμακα του Ιακώβ!

Άγγελοι γεννιούνται» και θυσιάζονται.Στη θάλασσα και στη στεριά. Θυσιάζονται, δημιουργούν και πεθαίνουν.

Και πλουτίζεται το Πνεύμα της Φύσης από τις καινούργιες εμπειρίες και εξελίσσεται μαζί με τα πνεύματα των ανθρώπων.

Διαρκώς γεννιέται η ζωή και διαρκώς πεθαίνει.

Χάνονται οι μορφές, αλλά δεν χάνεται η πηγή τους. Έρχεται και ξανάρχεται, ως το τέλος των αιώνων, του Σύμπαντος.

Κρατώ στο χέρι μου ένα όστρακο. Το σπίτι ενός Αγγέλου, ο οποίος ήταν πιο πριν εδώ μέσα.


Δέος και έκσταση και θαυμασμός! Και μια γλυκιά αίσθηση μυστικής επικοινωνίας . Ο Άγγελος και το μικρό ζωάκι. Πάλλεται η καρδιά από συνήχηση.

Και θυμάμαι: Ένας Άγγελος κατέρχεται και στο ποτήρι της άγιας τράπεζας.

Άγγελος Αγάπης και Σοφίας και Ζωής.

Κατέρχεται και διαμελίζεται και πεθαίνει. Να κοινωνήσουν πιστοί και άπιστοι τη Ζωή και ίσως καταφέρουν να Αγαπήσουν.

Όλη η Δημιουργία ξεκίνησε από τη Θυσία! Τη θυσία του κόσμου των Πνευμάτων.


Το Πνεύμα.

Πίσω από κάθε ανάσα ζωής το Πνεύμα!

Όπως και πίσω από κάθε σταγόνα ανθοϊάματος.

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος