Ημέρα Καλοκαιρινή, της Mary Oliver

 

 

 

"Ποιος έφτιαξε τον κόσμο;

Ποιος έφτιαξε τον κύκνο και τη μαύρη αρκούδα;

Ποιος έφτιαξε την ακρίδα;

Τούτην εδώ την ακρίδα, εννοώ – αυτήν που ξεπήδησε από το χορτάρι

Αυτήν που τρώει ζάχαρη από το χέρι μου

Που κουνάει τα σαγόνια της πέρα-δώθε αντί για πάνω-κάτω

Που κοιτάζει γύρω με τα μεγάλα περίπλοκα μάτια της.

Τώρα σηκώνει τα μπροστινά της πόδια και πλένει σχολαστικά το πρόσωπό της.

Τώρα τινάζει τα φτερά της, και πετώντας  επιπλέει μακριά.

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι η προσευχή.

Ξέρω να δίνω προσοχή, να πέφτω στα τέσσερα στα χόρτα,

να γονατίζω και να περιπλανιέμαι στα λιβάδια,

να είμαι ήσυχη κι ευλογημένη,

Και αυτό ακριβώς κάνω όλη μέρα.

Πες μου, τι άλλο θα ‘πρεπε να κάνω;

Όλα δεν πεθαίνουν τελικά, και πολύ σύντομα μάλιστα;

Πες μου, εσύ τι θες, τι προτίθεσαι να κάνεις

Σ’ αυτή τη μία,  αδάμαστη, πολύτιμη ζωή σου;"

Mary Oliver, 1990.

(μτφ. Ελενα Γκώγκου)

"Να Μη Διστάσεις"

 

"Να Μη Διστάσεις" της Mary Oliver

"Αν ξαφνικά και αναπάντεχα νιώσεις χαρά, να μη διστάσεις. Να υποκύψεις. Πόσες ζωές και πόσεις πόλεις καταστρέφονται, ή πρόκειται να καταστραφούν. Δεν είμαστε σοφοί, ούτε και επιδεικνύουμε συχνά την καλωσύνη. Τόσα και τόσα πράγματα ποτέ δεν θα σωθούν. Παρόλα αυτά, η ζωή έχει ακόμα πιθανότητες. Ίσως να είναι ο τρόπος της να αμύνεται, πως κάποτε κάτι συμβαίνει που ξεπερνά όλα τα πλούτη και τη δύναμη του κόσμου τούτου. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αλλά το πιθανότερο είναι να το δεις την στιγμή που ξεκινά η αγάπη. Τέλοσπάντων, έτσι συμβαίνει συχνά. Τέλοσπάντων, ότι και να 'ναι, μη φοβηθείς την αφθονία του. Η χαρά δεν φτιάχτηκε να είναι ψίχουλο."

(μετάφραση Ελενα Γκώγκου)

Μη στέκεσαι

Το είχα βρει παλιά σε μια ποιητική ανθολογία, και έλεγε "ανωνύμου". Το είχε στείλει στους γονείς του ένας νεαρός άγγλος στρατιώτης που υπηρετούσε στη Β. Ιρλανδία, να ανοιχτεί και να διαβαστεί στην περίπτωση του θανάτου του. Τώρα το γκούγκλ με πληροφορεί πως γράφτηκε από μία σύγχρονη αμερικανίδα, την Μαίρη Ελίζαμπεθ Φράι (1905-2004). Το είχε γράψει πάνω στην καφετιά σακούλα του μανάβη για την εβραιοπούλα που ζούσε στο σπίτι της και δεν μπόρεσε να παραστεί στην κηδεία της μητέρας στη Γερμανία. 

Μη Στέκεσαι στον Τάφο μου και Κλαίς

Μη στέκεσαι στον τάφο μου και κλαίς.

Δεν είμαι εκεί. Ούτε κοιμάμαι.

Είμαι χίλιοι ανέμοι που φυσούν.

Είμαι οι διαμαντένιες λάμψεις του χιονιού

Οι ηλιαχτίδες του ώριμου σταριού

Του φθινοπώρου η απαλή βροχή.

Μέσα στην ησυχία του πρωιού όταν ξυπνάς

είμαι το γρήγορο φτερούγισμα προς τα ψηλά

πουλιών που ήσυχα πετούν σε κύκλους.

Είμαι της νύχτας τ' απαλά αστέρια.

Μή  στέκεσαι στον τάφο μου και κλαίς.

Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα ποτέ.

(μετάφραση: Ελενα Γκώγκου)